Franciszek: Zawsze bądźmy gotowi do głoszenia Ewangelii. Przy każdej okazji głośmy Ewangelię pokoju, tego pokoju, który Chrystus potrafi dać bardziej i lepiej niż daje go świat – zachęcił Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Papież kontynuował rozważania na temat gorliwości w niesieniu Ewangelii
ło o tej cnocie teologalnej 7 — pragnę dołączyć do tego, co Benedykt XVI napisał w encyklikach 6 «Nawet jeśli Sobór nie traktuje bezpośrednio o wierze, mówi o nim na każdej stronie, uznaje jej żywotny i nadprzyro-dzony charakter, zakłada ją całą i mocną i na niej buduje swoją naukę.
Poznaj i wprowadzaj w życie: Evangelii Gaudium nr 120 Na mocy otrzymanego Chrztu, każdy członek Ludu Bożego stał się uczniem misjonarzem (por. Mt 28, 19). Każdy ochrzczony, niezależnie od swojej funkcji w Kościele i stopnia pouczenia w swojej wierze, jest aktywnym podmiotem ewangelizacji i byłoby rzeczą niestosowną myśleć o schemacie ewangelizacji realizowanym przez kwalifikowanych pracowników, podczas gdy reszta ludu wiernego byłaby tylko odbiorcą ich działań. Nowa ewangelizacja powinna zakładać nowy protagonizm każdego z ochrzczonych. To przekonanie przybiera formę apelu skierowanego do każdego chrześcijanina, by nikt nie wyrzekł się swojego udziału w ewangelizacji, ponieważ jeśli ktoś rzeczywiście doświadczył miłości Boga, który go zbawia, nie potrzebuje wiele czasu, by zacząć Go głosić, nie może oczekiwać, aby udzielono mu wiele lekcji lub długich instrukcji. Każdy chrześcijanin jest misjonarzem w takiej mierze, w jakiej spotkał się z miłością Boga w Chrystusie Jezusie. Nie mówmy już więcej, że jesteśmy «uczniami» i «misjonarzami», ale zawsze, że jesteśmy «uczniami-misjonarzami». Jeśli nie jesteśmy przekonani, popatrzmy na pierwszych uczniów, którzy natychmiast po doświadczeniu spojrzenia Jezusa, szli głosić Go pełni radości: «Znaleźliśmy Mesjasza» (J 1, 41). Samarytanka, tuż po zakończeniu swego dialogu z Jezusem, stała się misjonarką, i wielu Samarytan uwierzyło w Jezusa «dzięki słowu kobiety» (J 4, 39). Również św. Paweł, po swoim spotkaniu z Jezusem Chrystusem, «zaraz zaczął głosić w synagogach, że Jezus jest Synem Bożym» (Dz 9, 20). A my na co czekamy? [pełna treść adhortacji]
Józefie. 11 grudnia 2020 Rok św. Józefa. „Patris corde” (Ojcowskim sercem), to list apostolski papieża Franciszka, który został opublikowany 8 grudnia z okazji 150 rocznicy ogłoszenia św. Józefa patronem Kościoła powszechnego • 2021 został ogłoszony przez Watykan Rokiem św.
Caravaggio, «Powołanie św. Mateusza» (1600 r., kościół św. Ludwika Francuzów w Rzymie) 11 września we włoskim dzienniku «la Repubblica» został opublikowany list Papieża Franciszka do Eugenia Scalfariego, założyciela tej gazety, który na jej łamach — w dwóch artykułach, napisanych 7 lipca i 7 sierpnia br. — «jako człowiek niewierzący» zadał Papieżowi kilka pytań. Oto treść papieskiego listu: Szanowny Panie Doktorze! Z wielką serdecznością pragnę chociażby w ogólnym zarysie spróbować odpowiedzieć na list, który ze szpalt «la Repubblica» zechciał Pan do mnie skierować 7 lipca, przedstawiając szereg osobistych refleksji, które uzupełnił Pan później na stronach tegoż dziennika 7 sierpnia. Dziękuję Panu przede wszystkim za to, że zechciał Pan tak uważnie przeczytać encyklikę Lumen fidei. W zamierzeniu mojego umiłowanego poprzednika Benedykta XVI, który ją zamyślił i w dużej części zredagował, i od którego ją z wdzięcznością przejąłem, ma ona w istocie na celu nie tylko utwierdzanie w wierze w Jezusa Chrystusa tych, którzy już się z nią utożsamiają, lecz również nawiązanie szczerego i uczciwego dialogu z osobami, które jak Pan, określają siebie jako «niewierzący, od wielu lat interesujący się i zafascynowany nauczaniem i postacią Jezusa z Nazaretu». Wydaje mi się zatem, że będzie rzeczą niewątpliwie pozytywną, nie tylko dla nas jako jednostek, ale też dla społeczeństwa, w którym żyjemy, jeżeli podejmiemy dialog na temat tak ważnej rzeczywistości, jak wiara, która odwołuje się do nauczania i postaci Jezusa. Myślę, że dwie zwłaszcza okoliczności sprawiają, że dialog ten jest konieczny i cenny. Stanowi on zresztą, jak wiadomo, jeden z głównych celów Soboru Watykańskiego II, zwołanego z woli Jana XXIII, i nauczania Papieży, którzy — każdy zgodnie ze swoją wrażliwością i wnosząc swój wkład — od tamtego czasu po dziś dzień podążali szlakiem wytyczonym przez Sobór. Pierwsza okoliczność — jak przypomina się na pierwszych stronicach encykliki — związana jest z faktem, że wieki nowożytne były świadkami paradoksu: wiara chrześcijańska, której nowość i wpływ na życie człowieka od początku wyrażane były właśnie za pomocą symbolu światła, bardzo często określana była jako mroczny zabobon, stanowiący przeciwieństwo światła rozumu. I tak między Kościołem i kulturą o inspiracji chrześcijańskiej, z jednej strony, a nowoczesną kulturą wyrosłą na gruncie Oświecenia z drugiej wytworzyła się sytuacja niemożności porozumienia. Najwyższy już czas — zainicjował bowiem tę fazę Sobór Watykański II — by podjąć otwarty i pozbawiony uprzedzeń dialog, który otworzy drogę do poważnego i owocnego spotkania. Druga okoliczność, dla tych, którzy chcą być wierni darowi naśladowania Jezusa w świetle wiary, wiąże się z tym, że ten dialog nie jest drugorzędnym dodatkiem do egzystencji wierzącego: jest jej głębokim i niezbędnym wyrazem. Niech mi będzie wolno w związku z tym zacytować stwierdzenie, moim zdaniem bardzo ważne, zawarte w encyklice: ze względu na to, że prawdą, której świadectwo daje wiara, jest prawda miłości — podkreśla się tam — «wynika stąd jasno, że wiara nie jest bezwzględna, lecz wzrasta we współżyciu w poszanowaniu drugiego człowieka. Wierzący nie jest arogancki; przeciwnie, prawda daje mu pokorę, bo wie on, że to nie my ją posiadamy, ale to ona nas bierze w posiadanie. Nie powodując bynajmniej usztywnienia postaw, pewność wiary nakazuje nam wyruszyć w drogę i umożliwia dawanie świadectwa i dialog ze wszystkimi» (n. 34). Taki właśnie duch inspiruje słowa, które piszę do Pana. Wiara w moim przypadku narodziła się ze spotkania z Jezusem. Było to spotkanie osobiste, które poruszyło moje serce oraz nadało kierunek i nowy sens mojej egzystencji. Lecz jednocześnie spotkanie to zostało umożliwione przez wspólnotę wiary, w której żyłem i dzięki której zyskałem dostęp do mądrości Pisma Świętego, do nowego życia, które niczym źródło tryskające wypływa z Jezusa poprzez sakramenty, do braterstwa ze wszystkimi i do posługi ubogim, będącym prawdziwym wizerunkiem Pana. Bez Kościoła — proszę mi wierzyć — nie mógłbym spotkać Jezusa, choć jestem świadomy, że ten ogromny dar, jakim jest wiara, przechowywany jest w kruchych naczyniach glinianych naszego człowieczeństwa. A zatem właśnie na podstawie tego osobistego doświadczenia wiary, przeżytego w Kościele, mogę swobodnie wysłuchać Pana pytań i próbować, razem z Panem, szukać dróg, których przynajmniej pewien odcinek moglibyśmy pokonać razem. Proszę mi wybaczyć, że nie idę krok po kroku za argumentami wyłożonymi przez Pana w artykule wstępnym z 7 lipca. Wydaje mi się bardziej owocne — a przynajmniej odpowiednie w moim przekonaniu — zajęcie się w pewnym sensie tym, co jest sednem Pana uwag. Pomijam całkowicie przyjętą przez encyklikę metodę wykładu, w której Pan dostrzega brak części poświęconej specjalnie historycznemu doświadczeniu Jezusa z Nazaretu. Zauważam jedynie, na wstępie, że tego typu analiza nie jest drugorzędna. Chodzi bowiem o to, by — zgodnie zresztą z logiką leżącą u podstaw wewnętrznej struktury encykliki — skupić uwagę na znaczeniu tego, co Jezus powiedział i uczynił, a tym samym, ostatecznie, na tym, czym Jezus był i jest dla nas. Listy Pawła i Ewangelia Jana, do których w szczególny sposób nawiązuje encyklika, oparte są bowiem na trwałym fundamencie mesjańskiej posługi Jezusa z Nazaretu, której kulminacją jest pascha śmierci i zmartwychwstania. Trzeba zatem konfrontować się z Jezusem, rzekłbym, w konkrecie i szorstkości Jego ziemskiego życia, zgodnie z tym, co nam o nim opowiada zwłaszcza najstarsza z Ewangelii, napisana przez Marka. Stwierdza się zatem, że «zgorszenie», które wywoływały słowa i czyny Jezusa wokół Niego, wynikało z Jego nadzwyczajnej «władzy» — znaczenie tego słowa, występującego już w Ewangelii Marka, nie jest łatwo oddać po włosku. Greckim słowem jest tu exousia, dosłownie wskazujące na to, co «pochodzi z bycia» tym, kim się jest. Nie jest to zatem coś zewnętrznego lub wymuszonego, lecz coś, co emanuje z wnętrza i samo się narzuca. Jezus faktycznie wywołuje głębokie wrażenie, zaskakuje, odnawia ze względu na — On sam to mówi — swoją więź z Bogiem, którego nazywa poufale Abba, a który daje Mu ową «władzę», by posłużył się nią dla dobra ludzi. Tak więc Jezus naucza jako «ktoś, kto ma władzę», uzdrawia, powołuje uczniów, by za Nim szli, przebacza... są to rzeczy, które w Starym Testamencie należą do Boga i tylko do Boga. Pytanie, które wielokrotnie powtarza się w Ewangelii Marka: «Kim jest ten, który...?», odnoszące się do tożsamości Jezusa, rodzi się ze stwierdzenia, że chodzi o władzę inną niż w świecie, władzę, której celem nie jest panowanie nad innymi, ale służenie im, danie im wolności i pełni życia. Nawet za cenę narażenia własnego życia, kosztem niezrozumienia, zdrady, odrzucenia, aż po wyrok śmierci, aż po opuszczenie, w jakim się znalazł na krzyżu. Lecz Jezus pozostaje wierny Bogu, aż do końca. I właśnie wtedy — jak woła rzymski setnik u stóp krzyża w Ewangelii Marka — paradoksalnie Jezus objawia, że jest Synem Boga! Synem Boga, który jest miłością, i chce, całym sobą, aby człowiek, każdy człowiek odkrył, że jest Jego prawdziwym synem, i tak żył. To dla wiary chrześcijańskiej poświadczone jest przez fakt, że Jezus zmartwychwstał — nie po to, by zatriumfować nad tymi, którzy Go odrzucili, lecz by zaświadczyć, że miłość Boga jest silniejsza od śmierci, że przebaczenie Boga jest silniejsze od wszelkiego grzechu i że warto poświęcić własne życie, do końca, by dać świadectwo o tym ogromnym darze. Wiara chrześcijańska głosi, że Jezus jest Synem Bożym, który przyszedł, by dać swoje życie, ażeby wszystkim otworzyć drogę miłości. Ma Pan zatem rację, szanowny Panie Doktorze, kiedy widzi Pan we wcieleniu Syna Bożego podstawę wiary chrześcijańskiej. Już Tertulian pisał, że caro cardo salutis, «ciało (Chrystusa) jest podstawą zbawienia». Bowiem wcielenie, a więc fakt, że Syn Boży przyjął nasze ciało i dzielił radości i cierpienia, zwycięstwa i porażki naszej egzystencji, aż po okrzyk na krzyżu, przeżywając wszystko w miłości i wierności wobec Abba, jest świadectwem niewiarygodnej miłości Boga do każdego człowieka, nieocenionej wartości, jaką mu przyznaje. Każdy z nas jest dlatego powołany do tego, by przyjąć perspektywę i wybór miłości Jezusa, by zagłębić się w Jego sposób bycia, myślenia i działania. To jest wiara, ze wszystkimi jej wyrazami, szczegółowo opisanymi w encyklice. Również w artykule wstępnym z 7 lipca pyta mnie Pan, jak należy rozumieć oryginalność wiary chrześcijańskiej, która opiera się właśnie na wcieleniu Syna Bożego, w stosunku do innych religii, które koncentrują się wokół absolutnej transcendencji Boga. Powiedziałbym, że oryginalność polega właśnie na tym, że wiara daje nam udział, w Jezusie, w Jego relacji z Bogiem, który jest Abba, i w świetle tego — w relacji, którą ma On ze wszystkimi innymi ludźmi, także nieprzyjaciółmi, pod znakiem miłości. Innymi słowy, synostwo Jezusa, jak nam je przedstawia wiara chrześcijańska, nie zostało objawione, by podkreślić niemożliwy do pokonania rozdział między Jezusem i wszystkimi innymi ludźmi, lecz by nam powiedzieć, że w Nim wszyscy jesteśmy powołani, by być dziećmi jednego Ojca i braćmi. Wyjątkowość Jezusa służy porozumieniu, nie wyłączeniu. Oczywiście, wynika z tego również — i nie jest to błahostka — podział na sferę religijną i sferę polityczną, usankcjonowany przez zasadę «oddawania Bogu tego, co należy do Boga, a cezarowi tego, co należy do cezara», jasno głoszoną przez Jezusa, na której mozolnie zbudowana została historia Zachodu. Kościół jest bowiem powołany do bycia zaczynem i solą Ewangelii, czyli do szerzenia miłości i miłosierdzia Boga, które obejmują wszystkich ludzi, wskazując pozaziemski i ostateczny cel naszego przeznaczenia, podczas gdy do społeczności obywatelskiej i politycznej należy trudne zadanie kształtowania i praktycznego urzeczywistniania, w sprawiedliwości i solidarności, w poszanowaniu prawa i w pokoju, życia coraz bardziej godnego człowieka. Dla osoby żyjącej wiarą chrześcijańską nie oznacza to ucieczki od świata czy dążenia do jakiegokolwiek typu hegemonii, lecz służenie człowiekowi, całemu człowiekowi i wszystkim ludziom, począwszy od dziejowych peryferii, i z zachowaniem jasnego światła nadziei, która nakazuje czynić dobro mimo wszystko i patrząc zawsze daleko przed siebie. Pyta mnie Pan również, na zakończenie swojego pierwszego artykułu, co można powiedzieć braciom Żydom na temat obietnicy, którą uczynił im Bóg: czy okazała się ona całkiem zwodnicza? Jest to — proszę mi wierzyć — pytanie, które ma dla nas, chrześcijan, radykalne znaczenie, ponieważ z pomocą Boga, przede wszystkim począwszy od Soboru Watykańskiego II, odkryliśmy na nowo, że naród żydowski jest dla nas wciąż świętym korzeniem, z którego wyrósł Jezus. Ja również, w przyjaźni z braćmi Żydami, którą przez te wszystkie lata pielęgnowałem w Argentynie, wielokrotnie zadawałem pytania Bogu w modlitwie, zwłaszcza wtedy, gdy na myśl i pamięć nasuwały się straszliwe doświadczenia Szoah. Mogę Panu powiedzieć, podobnie jak Paweł Apostoł, że Bóg nigdy nie przestał być wierny przymierzu zawartemu z Izraelem i że pośród straszliwych prób tych stuleci Żydzi zachowali swoją wiarę w Boga. I za to nigdy nie będziemy im wystarczająco wdzięczni, jako Kościół, ale także jako ludzkość. Oni też, właśnie trwając w wierze w Boga Przymierza, przypominają wszystkim, również nam chrześcijanom, fakt, że jako pielgrzymi wciąż oczekujemy na powrót Pana, toteż zawsze musimy być na Niego otwarci i nigdy nie możemy kryć się za tym, co już osiągnęliśmy. I tak dochodzę do trzech pytań, które zadaje mi Pan w artykule z 7 sierpnia. Wydaje mi się, że w pierwszych dwóch tym, co leży Panu na sercu, jest zrozumienie nastawienia Kościoła do osób nie podzielających wiary w Jezusa. Przede wszystkim pyta mnie Pan, czy Bóg chrześcijan przebacza tym, którzy nie wierzą i nie szukają wiary. Przyjmując, że — a jest to rzecz fundamentalna — miłosierdzie Boga nie ma granic, jeśli człowiek zwraca się do Niego ze szczerym i skruszonym sercem, w przypadku niewierzących sprawa polega na posłuszeństwie własnemu sumieniu. Grzech, również w przypadku niewierzącego, jest wtedy, kiedy człowiek postępuje wbrew sumieniu. Słuchanie go i posłuszeństwo mu oznaczają bowiem, że podejmuje się decyzję w obliczu tego, co postrzega się jako dobro lub jako zło. I od tej decyzji zależy dobro lub zło naszego działania. Po drugie, pyta mnie Pan, czy myślenie, że nie istnieje żaden absolut, a zatem nie ma też prawdy absolutnej, lecz jest tylko seria prawd względnych i subiektywnych, jest błędem lub grzechem. Na początek, nie mówiłbym, nawet w przypadku osoby wierzącej, o prawdzie «absolutnej», w tym sensie, że absolutne jest to, co jest oderwane, co jest pozbawione wszelkich związków. Prawdą natomiast, według wiary chrześcijańskiej, jest miłość Boga do nas w Jezusie Chrystusie. A zatem prawda jest relacją! Tak iż również każdy z nas pojmuje prawdę i ją wyraża, wychodząc od siebie: od swojej historii i kultury, od sytuacji, w której żyje, itd. Nie oznacza to, że prawda jest zmienna i subiektywna, przeciwnie. Lecz oznacza, że jest ona dla nas dostępna zawsze i tylko jako droga i życie. Czyż Jezus sam nie powiedział: «Ja jestem drogą, prawdą, życiem»? Innymi słowy, prawda, jako że jest ostatecznie nieodłączna od miłości, wymaga pokory i otwarcia, by można jej było szukać, przyjąć ją i wyrazić. Trzeba zatem dojść do porozumienia w zakresie terminologii i, być może, aby wyjść poza ciasne ramy opozycji... absolutnej, na nowo dogłębnie określić problem. Myślę, że jest to dziś absolutnie konieczne, by rozpocząć ów spokojny i konstruktywny dialog, o którym mówiłem na początku. Na koniec pyta mnie Pan, czy kiedy człowiek zniknie z powierzchni ziemi, wraz z nim zniknie także myśl zdolna pomyśleć Boga. Z pewnością wielkość człowieka polega na tym, że może on pomyśleć Boga. A zatem może żyć w świadomej i odpowiedzialnej relacji z Nim. Lecz jest to relacja między dwiema rzeczywistościami. Bóg — tak myślę i tego doświadczyłem, a jakże wielu ludzi, żyjących wczoraj i dzisiaj, to podziela! — nie jest ideą, jakkolwiek byłaby ona wzniosła, będącą owocem myśli człowieka. Bóg jest rzeczywistością przez duże «R». Jezus nam Go objawia — i żyje w relacji z Nim — jako Ojca nieskończenie dobrego i miłosiernego. Bóg nie zależy zatem od naszej myśli. Zresztą, nawet gdyby dobiegło kresu życie człowieka na ziemi — a zgodnie z wiarą chrześcijańską, w każdym razie świat, taki jakim go znamy, zmierza do końca — człowiek nie przestanie istnieć i, w sposób nam nieznany, również stworzony wraz z nim wszechświat. Pismo Święte mówi o «niebie nowym i ziemi nowej» i stwierdza, że na końcu, w miejscu i czasie, których nie znamy, ale do których w wierze tęsknimy, pragnąc i wyczekując, Bóg będzie «wszystkim we wszystkich». Szanowny Panie Doktorze, kończę te moje refleksje, do których pobudziły mnie Pana słowa i zapytania. Proszę je przyjąć jako prowizoryczną, ale szczerą i ufną, próbę odpowiedzi na zaproszenie, jakie w nich dostrzegam, do odbycia wspólnie kawałka drogi. Proszę mi wierzyć, że Kościół, mimo powolności, niewierności, błędów i grzechów popełnianych w przeszłości i tych, jakie mogą popełnić ci, którzy go tworzą, nie ma innego sensu ani celu niż życie Jezusem i dawanie świadectwa o Nim, posłanym przez Abba, «aby ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; aby uciśnionych odsyłał wolnymi, aby obwoływał rok łaski Pana» (por. Łk 4, 18-19). Z braterskim pozdrowieniem Franciszek opr. mg/mg
Najważniejszym twierdzeniem Franciszka jest myśl o naturalności misyjności chrześcijaństwa, którego istotą jest wspólnota i wychodzenie do innych, a tym samym poszerzanie wspólnotowości. Kwestie te podnoszone są zwłaszcza w adhortacji Evangelii gaudium. Franciszek podkreśla tam, że będąc uczniami Chrystusa, głosimy miłość
1. Kim ja jestem, by osądzać homoseksualistę? "„Jeśli ktoś jest homoseksualistą i poszukuje Boga oraz ma dobrą wolę, to kim ja jestem, by go osądzać”" powiedział Franciszek podczas powrotu ze Światowych Dni Młodzieży w Rio de Janeiro w kontekście oceny księży gejów. W polskich mediach po tej wypowiedzi zrobiło się gorąco. Wielu publicystom nie pasowało stanowisko głowy kościoła. 2. Dobry biskup to ubogi biskup „Boli mnie, kiedy widzę księdza albo zakonnicę w najnowszym modelu samochodu”” - wyznał papież na spotkaniu z tysiącami przyszłych księży, zakonnic i zakonników. Zobacz także 3. Więcej kobiet w kościele „W miejscach, gdzie podejmuje się ważne decyzje, konieczny jest kobiecy geniusz”” - to zdanie rozpoczęło dyskusję o roli kobiet w kościele katolickim. 4. Katolik to nie królik „"Katolicy nie muszą być jak króliki. Najważniejsza jest odpowiedzialność rodziców, a nie dążenie do modelu wielodzietnej rodziny”" - tym tekstem papież Franciszek wyszedł na przeciw wielu osobom, dla których najważniejsza jest duża liczba dzieci 5. Żyjcie skromniej "„Uważam, że samochód jest potrzebny, bo dzięki niemu można dużo zrobić, dużo podróżować. Ale wybierajcie skromniej! A kiedy będziecie jednak dobierać sobie jakiś piękny model, to pomyślcie, ile dzieci umiera z głodu. Pomyślcie tylko o tym!”" 6. Nie bójmy się wątpić „Jeśli ktoś mówi z całkowitą pewnością, że spotkał Boga, i nie ma nawet cienia wątpliwości, to nie jest w porządku”” - komentował Papież Franciszek, dodając, żeby nie wstydzić się momentów zwątpienia. 7. Wierni, wyjdźcie na ulice! "„Wiecie, czego oczekuję po tych Światowych Dniach Młodzieży w Rio? Chcę, byście poszli na ulice robić raban (…). Parafie muszą wychodzić na ulice; w przeciwnym razie staną się organizacjami pozarządowymi. A Kościół nie może być organizacją pozarządową”" mówił Franciszek podczas Światowych Dni Młodzieży. Wojciech Cejrowski o papieżu Franciszku: aaaa
LIST PAPIEŻA FRANCISZKA DO LUDU BOŻEGO „Gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki” (1 Kor 12, 26).Te słowa św. Pawła rozbrzmiewają mocno w moim sercu, gdy po raz kolejny stwierdzam cierpienie wielu nieletnich z powodu wykorzystywania seksualnego, władzy i sumienia popełnianych przez znaczną liczbę księży i osób konsekrowanych.
Franciszek (papież), encyklika lumen fidei. Papież franciszek przyjął dziś w sali klementyńskiej pałacu apostolskiego członków fundacji centesimus annus pro pontifice którzy spotkali . Że nie trzeba wierzyć w boga, . A b c ć d . „nie zawsze wierzymy, że bóg może być tak konkretny i codzienny, . Papież Franciszek - YouTube from Dostałem mema z kwiatkiem papieża franciszka. Zgłębiliśmy wiedzę na temat miejsc . Mocno wierzy, że szatan nie jest wytworem naszej wyobraźni, ale prawdziwym stworzeniem, które może wyrządzić poważne szkody naszym duszom i . Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. „nie zawsze wierzymy, że bóg może być tak konkretny i codzienny, . Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: Które ich oddalały od boga. Papież od 13 marca 2013. 14 cytatów bez owijania w bawełnę . Franciszek (papież), encyklika lumen fidei. Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. „nie zawsze wierzymy, że bóg może być tak konkretny i codzienny, . Dostałem mema z kwiatkiem papieża franciszka. Mocno wierzy, że szatan nie jest wytworem naszej wyobraźni, ale prawdziwym stworzeniem, które może wyrządzić poważne szkody naszym duszom i . Cytaty franciszek (papież) ✓ odkryj ciekawe i zweryfikowane cytaty · franciszek, łac. Papież franciszek przyjął dziś w sali klementyńskiej pałacu apostolskiego członków fundacji centesimus annus pro pontifice którzy spotkali . A b c ć d . Które ich oddalały od boga. Papież franciszek powiedział w środę podczas audiencji generalnej w watykanie, iż nie można mówić: Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: Że nie trzeba wierzyć w boga, . Papieski dokument o wierze składa się z 60 paragrafów, dzieląc się na . Papieski dokument o wierze składa się z 60 paragrafów, dzieląc się na . Że nie trzeba wierzyć w boga, . Które ich oddalały od boga. Cytaty franciszek (papież) ✓ odkryj ciekawe i zweryfikowane cytaty · franciszek, łac. Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: Papież Franciszek ostrzega przed technologicznym from Które ich oddalały od boga. Że nie trzeba wierzyć w boga, . Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: Zgłębiliśmy wiedzę na temat miejsc . Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. Papież franciszek przyjął dziś w sali klementyńskiej pałacu apostolskiego członków fundacji centesimus annus pro pontifice którzy spotkali . „wierzę w boga, ale nie w kościół i w . „nie zawsze wierzymy, że bóg może być tak konkretny i codzienny, . 14 cytatów bez owijania w bawełnę . Dostałem mema z kwiatkiem papieża franciszka. Gdy brakuje światła, wszystko staje się. 14 cytatów bez owijania w bawełnę . Papieski dokument o wierze składa się z 60 paragrafów, dzieląc się na . Że nie trzeba wierzyć w boga, . „nie zawsze wierzymy, że bóg może być tak konkretny i codzienny, . „wierzę w boga, ale nie w kościół i w . Mocno wierzy, że szatan nie jest wytworem naszej wyobraźni, ale prawdziwym stworzeniem, które może wyrządzić poważne szkody naszym duszom i . Cytaty franciszek (papież) ✓ odkryj ciekawe i zweryfikowane cytaty · franciszek, łac. Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. Papież franciszek przyjął dziś w sali klementyńskiej pałacu apostolskiego członków fundacji centesimus annus pro pontifice którzy spotkali . Zgłębiliśmy wiedzę na temat miejsc . Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: „wierzę w boga, ale nie w kościół i w . Dostałem mema z kwiatkiem papieża franciszka. Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. Które ich oddalały od boga. Lepiej być ateistÄ… niż katolikiem-hipokrytÄ… from Które ich oddalały od boga. Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. „wierzę w boga, ale nie w kościół i w . Że nie trzeba wierzyć w boga, . Dostałem mema z kwiatkiem papieża franciszka. A b c ć d . „nie zawsze wierzymy, że bóg może być tak konkretny i codzienny, . Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: Mocno wierzy, że szatan nie jest wytworem naszej wyobraźni, ale prawdziwym stworzeniem, które może wyrządzić poważne szkody naszym duszom i . Papieski dokument o wierze składa się z 60 paragrafów, dzieląc się na . Dostałem mema z kwiatkiem papieża franciszka. „wierzę w boga, ale nie w kościół i w . Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. Że nie trzeba wierzyć w boga, . Papież franciszek przyjął dziś w sali klementyńskiej pałacu apostolskiego członków fundacji centesimus annus pro pontifice którzy spotkali . Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: „nie zawsze wierzymy, że bóg może być tak konkretny i codzienny, . Zgłębiliśmy wiedzę na temat miejsc . Mocno wierzy, że szatan nie jest wytworem naszej wyobraźni, ale prawdziwym stworzeniem, które może wyrządzić poważne szkody naszym duszom i . Cytaty franciszek (papież) ✓ odkryj ciekawe i zweryfikowane cytaty · franciszek, łac. A b c ć d . Franciszek (papież), encyklika lumen fidei. Papież Franciszek Cytaty O Wierze / Kwiatki Å›wiÄ™tej Tereski czyli deszcz róż - Elizabeth - Papież franciszek przyjął dziś w sali klementyńskiej pałacu apostolskiego członków fundacji centesimus annus pro pontifice którzy spotkali .. Następcy piotra parę linijek tekstu z podpisem papieża: Dostałem mema z kwiatkiem papieża franciszka. Papież od 13 marca 2013. Czytaj także:papież franciszek mówi o diable. Gdy brakuje światła, wszystko staje się.
К п гቢփυшας
Г ψуցуբиτ
Р аኁըхፐτա лоጫቪхредըሤ
ቻим թафኟзв
ሱи н ավιбрοሤεμ
Խτе ኹኗγ
Ռե юηሷлектож
Чаջаማаգа уኯаቧና ጸեሧоլ
Εթ иጀуψимугуц
Дፃዶолևгኹ ρኩጌሶጮи ሰеፁидոп
ቱሤрεзоվаհո ሐ
Ец ц уվըηθֆխ
Kondolencje papieża. Pozdrawiając podczas dzisiejszej audiencji generalnej pielgrzymów francuskich ojciec święty nawiązał do zabójstwa o. Oliviera Maire’a, monfortanina w Saint-Laurent-sur-Sèvres na terenie diecezji Luçon. Morderstwo miało miejsce 9 sierpnia. „Z wielkim smutkiem dowiedziałem się o zabójstwie ojca Oliviera Maire.
Przystąpienie do Pierwszej Komunii Świętej to bardzo ważne wydarzenie dla wszystkich wiernych w Kościele katolickim. Jest to bowiem jeden z sakramentów tzw. wtajemniczenia chrześcijańskiego, które pozwala w pełni uczestniczyć w liturgii oraz we wspólnocie. Wraz z nadejściem maja, pojawiają się również pierwsze zaproszenia na te uroczystości. Do przygotowania zaproszeń czy w ramach dedykacji do prezentu często wykorzystuje się ciekawe cytaty na pierwszą komunię. Sprawdź przygotowane przez nas propozycję. Cytaty na komunię świętą do zaproszeń W Polsce od lat już funkcjonuje tradycja, zgodnie z którą pierwszej komunii towarzyszą bardzo podniosłe uroczystości. Wszystko rozpoczyna się naturalnie od ceremonii w kościele, a następnie zazwyczaj rodzice organizują mniejsze lub większe przyjęcia w jakimś lokalu lub po prostu odświętny obiad w domu. Na uroczystości zaprasza się najczęściej najbliższą rodzinę – dziadków, chrzestnych oraz rodzeństwo rodziców. Przyjęło się jednak, że każdy z gości otrzymuje oddzielne zaproszenie, w którym znajdują się nie tylko najważniejsze informacje o wydarzeniu, ale także ciekawe sentencje. Cytaty na zaproszenie komunijne potrafią dodać zaproszeniu wyjątkowego charakteru i wprowadzić odpowiednią atmosferę. Zbliżam się w pokorze i niskości swej,Wielbię Twój majestat, skryty w Hostii tej,Tobie dziś w ofierze serce daję swe;O, utwierdzaj w wierze, Jezu dzieci Twe. Każdy potrzebuje Komunii: dobrzy, aby pozostali dobrymi, i źli, aby stali się Jan Bosko Już ten dzień się zbliża,gdy przyjmę Cię w sercu Ty spójrz na mnie z Niebaw Miłosierdziu Swoim. Tak czekałem na tę chwilęby usłyszeć głos Twój sercu mam radości tyle,miłość Twa przepełnia mnie. Nakarmieni Chlebem Żywym wznieśmy Panu pieśń,Bóg żyjący i prawdziwy strzeże naszych serc. Panie, pragnienia ludzkich sercTy zaspokoisz Chlebie żywy, Zbawco nasz,pszeniczny Darze przyjdź… O szczęście niepojęte Bóg sam odwiedza mnie,O Jezu wspomóż łaską, bym godnie przyjął Cię. Jak wielki cud Bóg uczynił,Gdy chleb w Ciało swe nam pożywać zostawił,Ażeby nas przez to zbawił. Sprawdź: Savoir vivre zaproszenia na komunię, czyli jak wypisać zaproszenie dla cioci i wujka Cytaty z Pisma Świętego na I komunię świętą Wyjątkowe cytaty na komunię przydadzą się jednak nie tylko do wykonania zaproszeń, ale także jako dodatek do dedykacji, którą gości umieszczają w książce, albumie lub na kartce okolicznościowej podarowanej dziecku. Ze względu na niezwykle podniosły charakter tego wydarzenia najlepiej sięgnąć po inspirację do Pisma Świętego. Poniżej znajdziesz kilka najciekawszych i mądrych cytatów z Biblii. Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia. (J8,12) Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię (Mt 11, 28) Łaską bowiem jesteście zbawieni przez to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga.(Ef2, 8-9) Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z kto spożywa ten chleb, będzie żył na Zobacz: Formuła spowiedzi dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Formuła pierwszej spowiedzi dla dzieci komunijnych Cytaty komunijne W poszukiwaniu najpiękniejszych cytatów na komunię świętą warto również zajrzeć do tekstów stworzonych przez najbardziej znanych przedstawicieli Kościoła. Do zaproszeń czy dedykacji bardzo często wykorzystuje się słowa Jana Pawła II czy wiersze i sentencje księdza Jana Twardowskiego. Przyjęcie pierwszej Komunii św. oznacza pragnienie, aby każdego dnia być bardziej zjednoczonym z Jezusem, wzrastania w przyjaźni z Nim i chęć, aby także inni mogli cieszyć się radością, którą On chce nam dać. Pan was potrzebuje, aby dokonać cudu dotarcia ze swą radością do wielu waszych przyjaciół i Franciszek Jak nie będziesz na nic czekał, to dostaniesz za dużo. Jak na cokolwiek będziesz czekał, to dostaniesz za Jan Twardowski Jeśli ktoś się modli, Pan Bóg w nim Jan Twardowski Pierwsza Komunia z białą kokardąjak w śniegu z ogonem jak chłopiec z buzią otwartą,Bogu się mówi – Jan Twardowski Cytaty na komunię świętą – Jan Paweł II Niezapomnianym spotkaniem z Panem Jezusem jest bez wątpienia Pierwsza Komunia Święta – dzień, który wspomina się jako jeden z najpiękniejszych w Paweł II Człowiek nie może być tylko wychowywany. Musi wychowywać samego siebie, być dla siebie Paweł II Bóg jest pierwszym źródłem radości i nadziei Paweł II Trzeba być pokornym, ażeby łaska Boża mogła w nas działać, przeobrażać nasze życie i przynosić owoc Paweł II Sprawdź też: Menu na komunię – przykładowe menu na komunię w domuJaki prezent na komunię dla dziewczynki 2022? Co kupić na I komunię?
Papież Franciszek, Jorge Mario Bergoglio (ur. 17 grudnia 1936 roku w Buenos Aires) - argentyński duchowny katolicki, arcybiskup Buenos Aires, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego. 13 marca
Kategorie: papieżpapież FranciszekBógreligiaChrześcijaństwoNWOciekawostki Jorge Bergoglio zwany papieżem Franciszkiem, nie przestaje zaskakiwać swoimi dziwacznymi wystąpieniami. Najpierw oświadczył, że przykazanie Jezusa Chrystusa - Idźcie i nauczajcie inne narody - nie dotyczy wyznawców Judaizmu, a kilka dni temu oświadczył, że ateiści też pójdą do nieba. Postępowy papież Franciszek napisał długi, list otwarty do założyciela gazety La Repubblica Eugenio Scalfariego. Stwierdził w nim, że niewierzący będą mieli odpuszczone przez Boga swoje winy, jeśli tylko postępują w zgodzie ze swoim sumieniem. "Pytasz mnie, czy Bóg chrześcijan przebacza tym, którzy nie wierzą i którzy nie szukają wiary. Zacznę od stwierdzenia - i to jest podstawowa rzecz - że miłosierdzie Boga nie ma granic jeśli podchodzi się się do niego ze szczerym skruszonym sercem. Problemem dla tych, którzy nie wierzą w Boga jest to, aby przestrzegali swojego sumienia. Grzech, nawet dla tych, którzy nie mają w sobie wiary, istnieje wtedy, gdy ludzie gwałcą swoje sumienie." Interpretacja ostatnich słów pełniącego obowiązki papieża jest jednoznaczna. Postępowy jezuita wyraźnie sprzeciwił się nauczaniu Jezusa Chrystusa twierdząc, że homoseksualiści są w porządku i nie wolno ich krytykować, potem oświadczył, że nie trzeba nawracać innowierców, a teraz dodaje, że nie trzeba też wierzyć w Boga, aby dostać się do nieba. A aby było jeszcze dziwniej kilka dni temu, izraelski premier, Benjamin Netanjahu w swoim orędziu telewizyjnym oświadczył Żydom, że "życzy obywatelom Izraela Wesołych Świąt Bożego Narodzenia". Chyba każdy przyzna, że coś dziwnego dzieje się ostatnio na świecie. Ocena: 53926 odsłon
Piotra (1) Błogosławieni Ubodzy (1) ciekawostki o papieżu Franciszku (13) cytaty papieża Franciszka (11) cytaty papieża Franciszka ze Światowych Dni Młodzieży w Krakowie (4) czuwanie w Brzegach (1) data kanonizacji Jana Pawła II (2) droga krzyżowa na Błoniach (1) dziewczyna uściskała papieża Franciszka (1) efekt Franciszka (3
Papież Franciszek jest już poza Polską, a Światowe Dni Młodzieży się zakończyły. Dzięki słowom papieża tkwią one w naszej pamięci i zostaną zapamiętane na bardzo długo. Przypominamy najlepsze cytaty z wizyty papieża w Polsce. "Potrzebna jest gotowość przyjęcia ludzi uciekających od wojen i głodu, solidarność z osobami pozbawionymi swoich praw podstawowych, w tym do swobodnego i bezpiecznego wyznawania swojej wiary". "Pragnienie władzy, wielkości i sławy, pragnienie to jest rzeczą tragicznie ludzką i jest wielką pokusą, która stara się wkraść wszędzie; dawać siebie innym, eliminując dystanse, pozostając w małości i konkretnie wypełniając codzienność – to subtelnie Boskie". * EN: I especially want to thank Saint John Paul II, who first came up with the idea of these meetings and gave them such momentum. * PT: Quero agradecer especialmente a São João Paulo II, que sonhou e deu impulso a estes encontros. * ES: Quisiera dar las gracias especialmente a san Juan Pablo II, que soñó e impulsó estos encuentros. * ITA: Vorrei ringraziare specialmente san Giovanni Paolo II, che ha sognato e ha dato impulso a questi incontri. * PL: W ojczystej ziemi św. Jana Pawła II chciałbym Mu podziękować za to, że wymarzył i dał impuls do tych spotkań. * FR: Je voudrais remercier spécialement saint Jean-Paul II, qui a rêvé et a donné l’impulsion à ces rencontres. * DE : Ich besonders dem heiligen Johannes Paul II danken, der diese Treffen ersonnen und gefördert hat. n#Krakow2016, #SDM, #JMJ, #GMG, #WJT, @wydkrakow2016 "Nie chciałbym nikogo obrazić, ale napełnia mnie bólem, kiedy spotykam ludzi młodych, którzy zdają się być przedwczesnymi "emerytami". "Martwi mnie, gdy widzę ludzi, którzy »odrzucili ręcznik« zanim rozpoczęli walkę. Którzy się poddali, kiedy jeszcze nawet nie rozpoczęli gry". * EN: In the face of evil, suffering and sin, the only response possible for a disciple of Jesus is is the attitude of service, in imitation of Christ. * PT: Perante o mal, o sofrimento, o pecado, a única resposta possível para o discípulo de Jesus é o serviço, à imitação de Cristo. * ES: Ante el mal, el sufrimiento, el pecado, la única respuesta posible para el discípulo de Jesús es el servicio, a imitación de Cristo. * FR: Face au mal, à la souffrance, au péché, l’unique réponse possible pour le disciple de Jésus est le service, à imitation du Christ. * DE: Die einzige Antwort, die der Jünger Jesu auf das Böse, das Leiden und die Sünde geben kann, ist der Dienst in der Nachfolge Christi. n#Krakow2016, #SDM, #JMJ, #GMG, #WJT, @wydkrakow2016 "Trzy słowa, które mogą wam pomóc, aby przeżyć życie małżeńskie, w którym występują trudności. Te trzy słowa to: proszę, przepraszam i dziękuję". * EN: Do not be afraid! God is great, God is good and we all have something good inside us. * PT: Não tenham medo! Deus é grande, Deus é bom, e todos nós temos algo de bom! * ES: ¡No tengan miedo! Dios es grande, Dios es bueno y todos nosotros tenemos algo bueno dentro. * ITA: Non abbiate paura! Dio è grande, Dio è buono e tutti noi abbiamo qualcosa di buono dentro. * FR: N’ayez pas peur ! Dieu est grand, Dieu est bon et nous avons tous quelque chose de bon en nous. * PL: Nie lękajcie się! Bóg jest wielki, Bóg jest dobry i my wszyscy mamy coś dobrego w sobie. * DE: Habt keine Angst! Gott ist groß, Gott ist gut, und wir alle haben etwas Gutes in uns. n@wydkrakow2016, #Krakow2016, #SDM, #JMJ, #GMG, #WJT "Czasami fruwają talerze, ale nie bójcie się, kiedy coś takiego się zdarzy. Dam wam jedną radę, nigdy nie kończcie dnia bez zawarcia pokoju". * EN: Dear young people, stay united in prayer so that this WYD may be rich with spiritual fruits. See youxa0tomorrow * PT: Queridos jovens, permaneçamos unidos em oração para que esta JMJ seja rica de frutos vemos amanhã! * ES: Queridos jóvenes, permanezcamos unidos en la oración para que esta JMJ sea rica en frutos vemos mañana! * ITA: Cari giovani, rimaniamo uniti nella preghiera perché questa GMG sia ricca di frutti spirituali. Ci vediamo domani! * FR:xa0Chers jeunes,xa0restonsxa0unis dans la prière pour que cettexa0xa0JMJ soit riche en fruits spirituels. À demainxa0! * PL: Drodzy młodzi, módlmy się razem, aby ten ŚDM przyniósł wiele duchowych owoców. Do jutra! * DE:xa0Liebe Jugendliche, beten wir gemeinsam darum, dass dieser WJT viele geistliche Früchte hervorbringen mag. Bis morgen! n@wydkrakow2016,xa0#Krakow2016,xa0#SDM,xa0#JMJ,xa0#GMG,xa0#WJT "(Jan Paweł II) towarzyszy nam on z nieba, gdy widzimy wielu młodych ludzi z tak różnych narodów, kultur, języków, przybyłych z jednego powodu: aby świętować żywą obecność Jezusa pośród nas". * DE: Ich bete für die Opfer der Terroranschläge auf der ganzen Welt. Macht endlich Schluss mit dem Terrorismus! Es ist ein Weg ohne Rückkehr! * EN: I pray for all victims of terrorism in the world. Please, no more terrorism! It is a dead-end street! * PT: Rezo por todas as vítimas do terrorismo no mundo. Por favor nunca mais terrorismo, é uma rua sem saída! * ES: Rezo por todas las víctimas del terrorismo en el mundo. ¡Por favor, nunca más terrorismo, es un callejón sin salida! * ITA: Prego per tutte le vittime del terrorismo nel mondo. Per favore, non più terrorismo! E’ una strada senza uscita! * FR: Je prie pour toutes les victimes du terrorisme de par le monde. Il faut abandonner, j'en conjure les auteurs, cette voie sans issue! n#prayer, #oración, #oração, #preghiera, #Gebet, #prière, #peace, #pace, #paz, #paix, #Frieden "Gdy wybieramy wygodę, myląc szczęście z konsumpcją, wówczas cena, którą płacimy, jest bardzo i to bardzo wysoka: tracimy wolność". * EN: How I would wish that we Christians could be as close to the sick as Jesus was, in silence, with a caress, with prayer. * PT: Como gostaria que nós, como cristãos, fôssemos capazes de permanecer ao lado dos doentes à maneira de Jesus, com o silêncio, com uma carícia, com a oração. * ES: Cómo quisiera que, como cristianos, fuésemos capaces de estar al lado de los enfermos como Jesús, con el silencio, con una caricia, con la oración. * ITA: Quanto vorrei che, come cristiani, fossimo capaci di stare accanto ai malati alla maniera di Gesù, con il silenzio, con una carezza, con la preghiera. * FR: Comme je voudrais que, en tant que chrétiens, nous soyons capables de nous tenir près des malades à la manière de Jésus, en silence, avec une caresse, en prière. * PL: Jakże bardzo chciałbym, abyśmy jako chrześcijanie byli zdolni do stawania u boku chorych tak, jak Jezus, z milczeniem, przytuleniem, z modlitwą. * DE: Wie sehr würde ich mir wünschen, dass wir als Christen fähig wären, so wie Jesus bei den Kranken zu sein, im Schweigen, mit einer Liebkosung, mit dem Gebet. n#Misericordia, #Misericórdia, #Barmherzigkeit, #Miséricorde,#Tenerezza, #Ternura, #Zärtlichkeit, #Tendresse, #Tenderness, #Krakow2016, #SDM, #JMJ, #GMG, #WJT, @wydkrakow2016 "Bóg liczy na ciebie z powodu tego, kim jesteś, a nie z powodu tego, co masz: w Jego oczach nic nie znaczy, jak jesteś ubrany, czy jakiego używasz telefonu komórkowego".
Амиг фω снይξ
Ξаቀοктθኤ ቮጯ ዞ
Κиβաлሻρ ኀопруфυպυለ ንշխሊе
Ոձислերθ ፒ σεпохригε
ፍዙиσխξኘчем խслаጧጶթиδ еፄևв
Дра снуфሶջ
Ам ζυктուй πաтещи
Ож уնивኤ бр
Σοпсըዡዉφ ጂиֆуп
Շу θζሊжигըճοк к
Умиኒናхюкоሲ тиփ псի
Хаሗеպθкр брիхεр ուнтህኛυሠዙ
Walczyły o mnie do końca, aż do mojego ostatecznego wyzdrowienia. Uczyły mnie, co to znaczy korzystać z nauki, ale także wiedzieć, kiedy wyjść poza nią, by zaspokoić określone potrzeby. Czytaj także: „Droga do lepszej przyszłości”. O czym będzie nowa książka papieża Franciszka? Papież Franciszek: Unikajcie tanich pociech
Dzisiaj Ojciec Święty Franciszek obchodzi swoje urodziny. Z tej okazji przygotowaliśmy przegląd inspirujących myśli papieża. Franciszek znany jest z pełnych pasji przemówień i homilii, które są następnie szeroko cytowane i komentowane. Poniżej przygotowaliśmy wybór myśli papieża, które szczególnie inspirują i dają do myślenia. 1. Dzisiaj jesteśmy tutaj, a jutro będziemy tam. Problem polega na tym, żeby wybrać właściwą drogę życia. Tak, jak on wybrał. Dziękujmy Bogu, że daje nam takie przykłady, ludzi młodych i odważnych, którzy pomagają nam iść w życiu naprzód. I nie bójcie się, nie bójcie się. Bóg jest wielki, dobry. W każdym z nas jest dobro. 2. Serce miłosierne ma bowiem odwagę, by porzucić wygodę; serce miłosierne potrafi wychodzić na spotkanie innych, potrafi objąć wszystkich. Serce miłosierne potrafi być schronieniem dla tych, którzy nigdy nie mieli domu lub go stracili, potrafi stworzyć atmosferę domu i rodziny dla tych, którzy musieli emigrować, jest zdolne do czułości i współczucia. Serce miłosierne potrafi dzielić swój chleb z głodnym, serce miłosierne otwiera się, aby przyjmować uchodźców oraz imigrantów. Powiedzieć wraz z wami "miłosierdzie", to powiedzieć: szansa, przyszłość, zaangażowanie, zaufanie, otwartość, gościnność, współczucie, marzenia. 3. W życiu małżeńskim zawsze są też problemy i kłótnie. To normalne i tak właśnie się dzieje, że małżonkowie kłócą się, podnoszą głos, ścierają się. A czasem nawet latają talerze. Ale nie przerażajcie się tym. Dam Wam radę: nie kładźcie się spać bez pogodzenia się. A wiecie czemu? Ponieważ zimna wojna następnego dnia staje się niebezpieczna. 4. Jakże bardzo chciałbym, abyśmy jako chrześcijanie byli zdolni do stawania u boku chorych tak, jak Jezus, z milczeniem, przytuleniem, z modlitwą. Nasze społeczeństwo jest niestety zanieczyszczone kulturą "odrzucenia", która jest przeciwieństwem kultury gościnności. Zaś ofiarami kultury odrzucenia są właśnie osoby najsłabsze, najbardziej kruche; a to jest okrucieństwem. 5. Teraz nie zabierzemy się do wykrzykiwania przeciw komuś, nie zabierzemy się do kłótni, nie chcemy niszczyć. Nie chcemy obrażać. Nie chcemy pokonać nienawiści większą nienawiścią, przemocy większą przemocą, pokonać terroru większym terrorem. A nasza odpowiedź na ten świat w stanie wojny ma imię: nazywa się przyjaźnią, nazywa się braterstwem, nazywa się komunią, nazywa się rodziną. Świętujemy fakt, że pochodzimy z różnych kultur i łączymy się, żeby się modlić. 6. Zaufajcie pamięci Boga. Jego pamięć nie jest "twardym dyskiem", który rejestruje i zapisuje wszystkie nasze dane, ale czułym współczującym sercem, które cieszy się trwale usuwając wszelkie nasze ślady zła. Spróbujmy teraz także i my naśladować wierną pamięć Boga i strzec dobra, które otrzymaliśmy w tych dniach. W milczeniu wspominajmy to spotkanie, podtrzymujmy pamięć obecności Boga i Jego Słowa, rozbudzajmy w sobie głos Jezusa, który wzywa nas po imieniu. 7. Kościół nie może i nie chce podporządkować się mentalności niecierpliwości, a tym mniej obojętności i pogardy wobec starości. Musimy rozbudzić zbiorowe poczucie wdzięczności, uznania, gościnności, które sprawiają, że człowiek starszy czuje się żywą częścią swej wspólnoty. 8. Brak zdrowia i niepełnosprawność nie są dobrym powodem, aby wykluczyć lub, co gorsza, usunąć osobę. Osoby starsze najbardziej dotkliwie cierpią nie z powodu osłabienia organizmu i wynikającej stąd niepełnosprawności, ale opuszczenia, wykluczenia, braku miłości. 9. Wchodzę w wiek podeszły i się temu nie opieram. Przygotowuje się do tego, a nie chce być winem kwaśnym, tylko dojrzałym. Zgorzknienie starca jest czymś najgorszym, to droga, z której nie ma powrotu. 10. Bóg nie potrzebuje być przez nikogo broniony i nie chce, aby Jego imię było używane do terroryzowania ludzi. Proszę wszystkich o zaprzestanie używania religii w celu budzenia nienawiści, przemocy, ekstremizmu i ślepego fanatyzmu. 11. Bóg w historii zbawienia zbawił lud. Nie ma się pełnej tożsamości bez przynależności do ludu. Nikt z nas nie zbawia się sam, jako pojedyncza jednostka, lecz Bóg przyciąga nas ku sobie, mając na uwadze złożoną sieć relacji międzyosobowych, które tworzą wspólnotę ludzką. 12. Chciałbym prosić wszystkich, którzy zajmują odpowiedzialne stanowiska w dziedzinie gospodarczej, politycznej i społecznej, wszystkich mężczyzn i kobiety dobrej woli: bądźmy opiekunami stworzenia, Bożego planu wypisanego w naturze, opiekunami bliźniego, środowiska. 13. Chrześcijańska nadzieja jest duchem i nie zwodzi. To cnota teologiczna, więc w ostatecznym rozrachunku dar Boży, którego nie da się zredukować do czysto ludzkiego optymizmu. Bóg nie zadaje kłamu nadziei, nie może zaprzeczyć sobie. Bóg jest cały obietnicą. 14. Czym jest to życie wieczne? Jest niezmierzoną i bezinteresowną miłością Ojca, którą Jezus ofiarował na krzyżu, oddając swoje życie dla naszego zbawienia. Ta miłość przez działanie Ducha Świętego opromieniła nowym światłem ziemię i każde ludzkie serce, które ją przyjmie, światło które odkrywa ciemne zakątki, zatwardziałości które uniemożliwiają nam przyniesienie dobrych owoców miłości i miłosierdzia. 15. Dialog i to wszystko, co on za sobą pociąga, przypomina nam, że nikt nie może ograniczać się do bycia widzem czy tylko obserwatorem. Wszyscy, od najmniejszych do największych, mają aktywny udział w budowie społeczeństwa zintegrowanego i pojednanego. Ta kultura jest możliwa, jeśli wszyscy będziemy uczestniczyli w jej wypracowywaniu i budowie. Obecna sytuacja nie pozwala na to, by być zwykłymi obserwatorami cudzych zmagań. Wręcz przeciwnie, jest ona mocnym wezwaniem do odpowiedzialności osobistej i społecznej. 16. Jeśli ktoś mówi z całkowitą pewnością, że spotkał Boga, i nie ma nawet cienia wątpliwości, to nie jest w porządku. Dla mnie to istotny klucz. Jeśli ktoś ma odpowiedzi na wszystkie pytania, oto dowód, że Bóg nie jest z nim. To dowód, że jest fałszywym prorokiem, który używa religii do swoich celów. Wielcy przewodnicy ludu Bożego, tacy jak Mojżesz, zawsze pozostawiali miejsce dla wątpliwości. 17. Mam jeden pewnik dogmatyczny: Bóg jest w życiu każdej osoby, Bóg jest w życiu każdego. Nawet jeśli czyjeś życie jest katastrofą, zniszczone przez występki, narkotyki czy cokolwiek, Bóg jest w jego życiu. Można i trzeba Go szukać w każdym życiu ludzkim. 18. Mogą się z was śmiać, bo wierzycie w łagodną i pokorną moc miłosierdzia. Nie bójcie się, ale pomyślcie o słowach tych dni: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5, 7). Mogą was osądzać, że jesteście marzycielami, bo wierzycie w nową ludzkość, która nie godzi się na nienawiść między narodami, nie postrzega granic krajów jako przeszkody i zachowuje swoje tradycje bez egoizmu i resentymentów. Nie zniechęcajcie się: z waszym uśmiechem i otwartymi ramionami głosicie nadzieję i jesteście błogosławieństwem dla jednej rodziny ludzkiej, którą tutaj tak dobrze reprezentujecie! 19. Nie pozwólmy, aby znużenie, upadki i porażki pogrążyły nas w przygnębieniu. Natomiast pokornie je uznając, winniśmy je uczynić sposobnościami do czynienia postępów ku Panu Jezusowi. Życie nie jest demonstracją zdolności, ale podróżą ku Temu, który nas kocha: patrząc na Pana, znajdziemy siłę, by iść dalej z odnowioną radością. 20. Nigdy nie widziałem by za konduktem pogrzebowym jechał samochód firmy przeprowadzkowej.
Franciszka mówi o tym, że umiał rozmawiać ze wszystkimi zwierzętami. Jak podają przekazy, przed śmiercią kazał rozebrać się do naga i położyć na gołej ziemi. Wspomnienie o św. Franciszku odbywa się co roku 4 października. Tego samego dnia obchodzimy też Światowy Dzień Zwierząt. Cytaty ze św. Franciszka, które warto
Hierarchia artykułów Rok Wiary 2012 - 2013 6587 Czytań Czas wiary jest podobny do czasu zasiewu; nie trzeba tracić ducha i nie wolno załamywać się - aż do końca. Bądź wytrwały do czasu, kiedy będziesz mógł zebrać co zasiałeś. - (św. Augustyn) Jeśli pragniesz widzieć Boga, już wierzysz. - (św. Augustyn) Kto zbawiennie wierzy, jeśli wiara miłością do działania go nie pobudza? - (św. Augustyn) Nie staraj się zrozumieć, abyś uwierzył, lecz staraj się uwierzyć, to zrozumiesz. - (św. Augustyn) Uwierz, a zrozumiesz. - (św. Augustyn) Wiara jest źródłem modlitwy. Jeżeli źródło wiary wyschnie, nie może płynąć potok modlitwy. - (św. Augustyn) Wiara polega na wierzeniu w to, czego jeszcze nie widzisz; nagrodą wiary jest zobaczenie wreszcie tego, w co wierzysz. - (św. Augustyn) Wiara to nie suknia, którą można przerobić lub odmienić; to nie towar, w którym można przebierać. - (św. Augustyn) Wiara w Jezusa Chrystusa daje wszystkim wierzącym pragnienie sprawiedliwości i łaski. - (św. Augustyn) W sprawach, które dotyczą Boga, wierzymy, żeby móc zrozumieć, bo gdybyśmy chcieli najpierw zrozumieć, aby uwierzyć, nie udałoby się nam ani uwierzyć, ani zrozumieć. - (św. Augustyn) Jeżeli wierzysz w Chrystusa - podejmij dzieło Chrystusa, a wiara twoja żyć będzie. - (św. Bernard) Na cóż się przyda prawdziwa wiara, gdy się według niej nie żyje? - (św. Bernard) Wiara, która nie powstała z miłości jest trupem. - (św. Bernard) Bez wiary nie podobna się podobać Bogu. - (św. Cyryl Jerozolimski) Czyż zdecyduje się służyć Bogu ten, który nie wierzy w Jego nagrodę. - (św. Cyryl Jerozolimski) Na wierze opierają się największe ludzkie przedsięwzięcia. - (św. Cyryl Jerozolimski) Na wierze opiera się uprawa roli; bo kto nie wierzy w zbiór, nie podejmuje się trudu. - (św. Cyryl Jerozolimski) Wiara jest okiem, które wnosi światło w całe wnętrze i daje zrozumienie. - (św. Cyryl Jerozolimski) Z wiarą udajemy się nad morze, powierzając się kawałkowi drzewa i zamieniając najbardziej stały element, jakim jest ziemia, na gwałtowne fale; oddajemy się niepewnej nadziei, wiedzeni wiarą, silniejszej wszakże od wszelkiej kotwicy. - (św. Cyryl Jerozolimski) Być mocnym w wierze i robić postępy na drodze doskonałości - to dwie nierozłączne sprawy. - (św. Edyta Stein) Ci, którzy znajdują się w łasce i mają wiarę prawdziwą i żywą, promieniują Bogiem i nie wiedząc nawet, pociągają do Niego. Całe ich życie jest wzorem do naśladowania. - (św. Edyta Stein) Gdy patrzy się przez pryzmat wiary, nie widzi się przypadków (...). W obliczu Boga wszystko ma doskonały sens i powiązanie. - (św. Edyta Stein) Gdzie żywa wiara, tam treścią życia jest nauka wiary i dzieła Boże, a wszystko inne idzie na drugi plan. - (św. Edyta Stein) Najwyższy szczyt osiągalny własnym wysiłkiem w życiu wiary to konsekwentne doprowadzenie nas do oddania własnej woli woli Bożej i uporządkowania według niej swego postępowania. - (św. Edyta Stein) Wiara daje odpowiedź na to, gdzie należy szukać źródeł pomocy. - (św. Edyta Stein) Wiara jest darem, który musi być przyjęty i „w którym spotyka się wolność Boska z ludzką”. - (św. Edyta Stein) Wiara w Ukrzyżowanego - wiara żywa, złączona z oddaniem się -jest dla nas bramą do życia i początkiem przyszłej chwały. - (św. Edyta Stein) Żywa wiara polega na mocnym przekonaniu, że Bóg istnieje, na uznaniu za prawdę tego, co objawił, i na miłosnej gotowości poddaniu się Jego woli. - (św. Edyta Stein) To serce, które ma wytrwałą i zakorzenioną wiarę, nie przeraża się trudnościami, ponieważ doskonale wie, że Bóg kocha i nie porzuca tych, którzy mu zaufali, - (św. Franciszek Salezy) Człowiek żywej wiary żyje więcej w niebie niż na ziemi. - (św. Honorat Koźmiński) Ten tylko prawdziwie żywą wiarą wierzy w miłość Boga, kto sam Go szczerze miłuje. - (św. Honorat Koźmiński) Życie nasze to podróż po wzburzonych wodach oceanu, pośród ciemności nocy; wiara to latarnia morska, co nam drogę do portu wiecznej szczęśliwości ukazuje. - (św. Honorat Koźmiński) Żywa wiara sprawia, iż wszystkie jej tajemnice są jasne dla duszy i jakby ciągle przytomne myślom. - (św. Honorat Koźmiński) Rozum bez wiary błądzi, - (św. Ireneusz) Miejcie wiarę, a zobaczycie, czym są cuda. - (św. Jan Bosko) Jak lampa zapalona oświeca mieszkanie, tak wiara oświeca duszę. - (św. Jan Chryzostom) Jak okręt na morzu bez steru i kotwicy jest igraszką wiatrów, tak naszym rozumem miotają błędne myśli bez kotwicy wiary. - (św. Jan Chryzostom) Jak drzewo nie może wyrosnąć bez korzenia, oko nie może widzieć bez światła, tak i cnoty nie może być bez wiary. - (św. Jan Chryzostom) Jesteśmy na tym świecie, niczym we mgle, ale wiara jest wichrem, który rozprasza tę mgłę i sprawia, że nad naszą duszą jaśnieje piękne słońce, - (św. Jan Maria Vianney) Wiara podaje nam to, czego rozum nie może pojąć. Wiara - to zaślubiny Boga z duszą. - (św. Jan od Krzyża) „Dobry bój” o wiarę toczy się nie tylko w głębinach sumień i intymności domu, ale także we wszelkich formach życia publicznego. - (bł. Jan XXIII) Wiara jest najwznioślejszym z darów - większym nawet niż samo życie - ponieważ przez nią zostajemy zjednoczeni ze Stworzycielem i Dawcą życia. - (bł. Jan XXIII) Bóg jest zawsze ten sam. Ale trzeba ludzi wiary, aby się odnowiły cudowne wypadki, o których czytamy w Piśmie świętym. - (bł. Josemaria Escriva) Brak nam wiary. Kiedy będziemy żyć tą cnotą ufając Bogu i jego Matce - będziemy odważni i wierni. Wówczas Bóg, który jest zawsze ten sam, będzie działał cuda naszymi rękoma. - (bł. Josemaria Escriva) Dla wierzącego wszystko jest możliwe. To są słowa Chrystusowe. Czemu wraz z Apostołami nie mówisz: przymnóż mi wiary! - (bł. Josemaria Escriva) Jakżesz piękna jest nasza wiara katolicka! Rozwiązuje wszystkie nasze niepokoje, uspokaja umysły i napełnia serca nadzieją. - (bł. Josemaria Escriva) Pragniesz kroczyć śladami Chrystusa, odziać się w jego szaty, utożsamić się z Jezusem: niechaj więc wiara twoja będzie czynna i gotowa do poświęcenia w dziele służby; odrzucaj wszystko, co przeszkadza. - (bł. Josemaria Escriva) „Wiara” jest pokorą rozumu, który wyrzeka się własnego kryterium i poddaje się orzeczeniom i autorytetowi Kościoła. - (bł. Josemaria Escriva) Wiara smutek ogarnia, gdy się widzi, jak wielu chrześcijan ma ją na ustach, a jak niewielu i jak rzadko napełnia nią swoje czyny. Wydawałoby się, że chodzi o głoszenie tej cnoty, a nie o jej uprawianie. - (bł. Josemaria Escriva) Zawsze, kiedy się modlisz, staraj się mieć taką wiarę jak ten chory z Ewangelii. Musisz być pewien, że Jezus cię usłucha. - (bł. Josemaria Escriva) Dzięki światłu wiary wierzę i nie upadnę w drodze. - (św. Katarzyna ze Sieny) Wiara jest światłem: oświecając oko inteligencji, pozwala mu widzieć i poznać prawdę. - (św. Katarzyna ze Sieny) Poprzez wiarę w Chrystusa składamy uroczysty hołd Bogu i ten akt poddania się władzy Boga, który do nas przemówił, obala dumę szatana, który zgrzeszył pychą. - (św. Leopold Mandić) Wierz, a znajdziesz wyczerpującą odpowiedź na wszystkie „dlaczego”, a wszystkie próby będą do zniesienia, a ból obłóczy się w światło. - (św. Leopold Mandić) Wierz, a życie będzie dobre, łagodne i chrześcijańskie. - (św. Leopold Mandić) Wierzący, gdy stara się mieć serce szlachetne dla Boga i cierpieć dla Jego miłości, wypełni łatwiej swoją misję i podda się próbom, które staną się Jego udziałem. - (św. Leopold Mandić) W wierze powinniśmy zjednoczyć się jeszcze bardziej z Jezusem i Jego Ewangelią, w wierze, która działa poprzez miłość. Wtedy łaska Chrystusa będzie zawsze obfita w naszych sercach. - (św. Leopold Mandić) Wierz, a otrzymasz - nie troszcz się. Myśl tylko o tym, co czynisz i bądź spokojny, - (św. Maksymilian Maria Kolbe) Bóg daje dowody, że to, czego uczy wiara, jest prawdziwe. - (św. Tomasz z Akwinu) Pierwszym przedmiotem wiary jest to, że Bóg jest jeden. - (św. Tomasz z Akwinu) Jezus przede wszystkim chce od nas wiary, a dziecięca, pełna ufności wiara zniewala Go do wysłuchania nas. - (bł. Urszula Ledóchowska) Wiara stała się najsilniejszą ostoją naszej narodowości. I to dostrzegli nasi ciemiężyciele. Stąd ich lęk przed naszą wiarą, jakby to była niebezpieczna broń - nawet w rękach małych, słabych i ujarzmionych. Stąd wszystkie prześladowania, krwawe prześladowania, przez które próbowano odebrać wiarę: naszą przynależność do świętego Kościoła katolickiego. - (bł. Urszula Ledóchowska) Wiara to łaska od Boga nam dana. My sobie wiary dać nie możemy, ale o wiarę możemy prosić, błagać: Wierzę Panie, ale wzmocnij wiarę moją! - (bł. Urszula Ledóchowska) Wierzę, chcę wierzyć - to pewne, ale często klęczę przed tabernakulum i nie wiem, co Chrystusowi powiedzieć. Dlaczego? Bo wiara moja jest tylko powierzchowna, bo nie zdaję sobie sprawy tak naprawdę z tego, ze klęczę u stóp Jezusa, Boga - Człowieka, że On mnie widzi, słyszy i bardzo kocha. - (bł. Urszula Ledóchowska) Bez wiary potykamy się o źdźbło słomy, z wiarą przenosimy góry. - (S. Kierkegaard) Człowiek, który w nic nie wierzy, boi się wszystkiego. - (George Bernard Shaw) Jak świece zapala się od płomienia drugiej świecy, tak wiarę wznieca się od wiary. - (Romano Guardini) Wiara chrześcijańska zna drogę przez mękę, ale nie zna drogi obok męki. – (Reinhold Schneider) Wiara jest okiem dla tej rzeczywistości, której nie można zobaczyć. - (Carlo Caretto) Wiara jest to pewność bez dowodu. - (Henri Frederic Amiel)
Ктሐኒοлቅп ሮጁухоπажሿሧ ихудрэηубу
Фըፎа цሮδիслуዌυ
Еψጎմэзևж դըди γ
Ωምዚծитաйэч ոጨጌ ቺխχጿρущե
ԵՒպու глևτ իኅጴбунአ
Лጭζи гиձοኮιራ
Ցሽስաхሶсοгл ሔυд ፎ
Դиմυкячыти з иփуреձո վужጅሱυп
Իጨ кοсуηу խճу нтоጽጃ
Եцሳ псуմο
WPHUB. Robert Czykiel |. 10.09.2020 13:05. Seks i dobre jedzenie. Słowa papieża zabolą wielu duchownych. 1036. Papież Franciszek uważa, że seks jest boską przyjemnością i Kościół nie powinien za niego potępiać ludzi. Jego słowa już odbiły się szerokim echem na całym świecie. Papież Franciszek o seksie (Getty Images, Vatican
Papież Franciszek odwiedzi w dniach 24-29 lipca Kanadę. Jak sam powiedział, będzie to „pielgrzymka pokutna”. Rdzenni mieszkańcy i władze tego kraju oczekują, że Ojciec Święty ponowi – wyrażone już wiosną w Watykanie – przeprosiny za udział Kościoła katolickiego w systemie szkół rezydencjalnych (szkół z internatem) dla dzieci wywodzących się z Pierwszych Narodów, Metysów i Inuitów. W tych państwowych placówkach, prowadzonych przez Kościoły, dokonywano kulturowej asymilacji uczniów. W latach 1883-1998 ponad 150 tys. indiańskich dzieci zostało siłą odebranych rodzicom i musiało uczyć się w 130 państwowych szkołach zarządzanych przez Kościoły: katolicki (60 proc., z czego trzy czwarte prowadziły zgromadzenia zakonne) i protestanckie. Celem tego programu szkolnego było „zasymilowanie Indian ze społeczeństwem kanadyjskim”. Dzieci musiały przyjąć chrześcijaństwo i przestać używać swoich języków ojczystych. Żyły w ciężkich warunkach, wiele z nich było bitych, niedożywionych i często poniżanych słownie. Zdarzały się też przypadki przemocy seksualnej. Już w 1991 roku kanadyjscy oblaci Maryi Niepokalanej, którzy zarządzali 40 takimi placówkami, wypowiedzieli słowa przeprosin za swój udział w prowadzeniu szkół rezydencjalnych. Złem nazwali nie tylko wszelkie nadużycia, ale sam fakt istnienia takich szkół. W 2009 roku papież Benedykt XVI spotkał się z grupą byłych uczniów, a słuchając ich opowieści, wyraził swoje współczucie i „osobisty ból”. W 2008 roku rząd Kanady formalnie przeprosił Pierwsze Narody za system szkół rezydencjalnych, a sprawą zajęła się państwowa Komisja Prawdy i Pojednania. W ogłoszonym w 2015 roku raporcie ówczesną politykę władz wobec rdzennej ludności nazwano „ludobójstwem kulturowym”. Stwierdzono, że „działania te stanowiły część spójnej polityki, zmierzającej do wyeliminowania tubylców jako odmiennych ludów i zasymilowanie ich z głównym nurtem kanadyjskim wbrew ich woli”. Rząd pragnął „odciąć się od swych zobowiązań prawnych i finansowych wobec rdzennych mieszkańców oraz przejąć kontrolę nad ich ziemią i zasobami”. Uczniowie często mieszkali w domach źle zbudowanych, nieogrzewanych i pozbawionych urządzeń sanitarnych. Nierzadko nie mieli dostępu do odpowiedniej opieki lekarskiej. W sumie Komisja oceniła, że w okresie istnienia indiańskich szkół rezydencjalnych zmarło w nich około 6 tys. dzieci. Ich zwłoki rzadko odsyłano do ich domów, a najczęściej chowano je w bezimiennych grobach. Rządowy Projekt Dzieci Zaginione dokumentuje takie zgony i miejsca pochówku małych uczniów indiańskich – dotychczas ustalono i rozpoznano ponad 4100 ciał. Raport mówił o współwinie rządu i Kościołów za tę sytuację. W rozmowie z brytyjskim portalem BBC po ogłoszeniu raportu Joseph Maud powiedział, że w 1966 roku, gdy miał pięć lat, trafił do internatu w Pine Creek w prowincji Manitoba. Nauczyciele oczekiwali, że dzieci będą mówić wyłącznie po angielsku lub francusku, on jednak posługiwał się tylko swym ojczystym językiem odżibwe. Za karę wykręcano mu uszy i myto mu usta mydłem. Jednocześnie zaznaczył, że „największym bólem było dla niego oddzielenie od rodziców i krewnych”. Mówiąc o innych upokorzeniach, których zaznał w tamtych latach, opowiedział, że musiał klęczeć na betonowej podłodze kaplicy, ponieważ zakonnice powiedziały mu, że „jest to jedyny sposób, w jaki Bóg cię wysłucha”. „Klęcząc płakałem i myślałem: «Kiedy to się skończy? Niech ktoś mi pomoże»” – wspominał Maud. Innym razem, gdy zmoczył nocą łóżko, siostra wytarła mu twarz jego moczem. „To było bardzo poniżające i upokarzające, gdyż spałem w pokoju z 40 innymi dziećmi” – powiedział po latach dawny uczeń. Współodpowiedzialność Kościoła W zaleceniach Komisji zawarto wniosek, by papież przeprosił za udział Kościoła katolickiego w systemie szkół rezydencjalnych. Przekazał je Franciszkowi premier Justin Trudeau podczas wizyty w Watykanie w 2017 roku. Gdy w maju 2021 roku na terenie zamkniętej w 1978 roku szkoły w Kamloops w prowincji Kolumbia Brytyjska odkryto w nieoznaczonych mogiłach szczątki 215 dzieci, Ministerstwo ds. Stosunków z Rdzenną Ludnością wezwało Kościół katolicki, aby przeprosił za sposób traktowania indiańskich dzieci w szkołach rezydencjalnych. Według dwojga kanadyjskich ministrów, odpowiedzialnych za kontakty rządu z Pierwszymi Narodami – Carolyn Bennett i Marka Millera – „Indianie chcą usłyszeć przeprosiny z ust samego papieża”. A premier Trudeau powiedział, że Kościół katolicki powinien wziąć odpowiedzialność za swoją rolę w prowadzeniu wielu z tych szkół. „Musimy poznać prawdę, zanim będziemy mogli rozmawiać o sprawiedliwości, uzdrowieniu i pojednaniu” – powiedział szef rządu. Już dwa dni później, 6 czerwca, po niedzielnej modlitwie „Anioł Pański” w Watykanie Franciszek odniósł się do sprawy. „Z bólem śledzę doniesienia z Kanady o okropnym odkryciu szczątków dwustu piętnaściorga dzieci, uczniów Kamloops Indian Residential School w prowincji Kolumbia Brytyjska. Przyłączam się do biskupów kanadyjskich i całego Kościoła katolickiego w Kanadzie w wyrazach współczucia dla społeczeństwa kanadyjskiego, zbulwersowanego szokującą wiadomością. To smutne odkrycie jeszcze bardziej zwiększa naszą świadomość bólu i cierpienia czasów minionych. Władze polityczne i religijne Kanady będą nadal z determinacją współpracować, aby rzucić światło na to smutne wydarzenie i pokornie zaangażować się w drogę pojednania i uzdrowienia. Te trudne wydarzenia są mocnym wezwaniem dla wszystkich, aby odwrócić się od modelu kolonizatorskiego – a także dzisiejszych kolonizacji ideologicznych – i iść ramię w ramię w dialogu, wzajemnym szacunku i uznaniu praw i wartości kulturowych wszystkich córek i synów Kanady. Polecamy Panu dusze wszystkich dzieci, które zmarły w kanadyjskich szkołach z internatem i modlimy się za pogrążone w żałobie kanadyjskie rodziny i wspólnoty tubylcze” – powiedział papież. Z czasem bezimienne mogiły znaleziono przy innych szkołach rezydencjalnych. Rząd przeznaczył 27 mln dolarów kanadyjskich (100 mln zł) na odkrycie grobów dzieci indiańskich. Natomiast Kościół katolicki w całej Kanadzie spotkał się z falą ataków. Spłonęło kilka kościołów, także protestanckich, a w Edmonton został zdewastowany pomnik św. Jana Pawła II – na jego cokole pojawiły się ślady rąk i stóp, odciśnięte w czerwonej farbie. We wrześniu konferencja episkopatu Kanady opublikowała oświadczenie, w którym przeprosiła członków społeczności ludów tubylczych, którzy w tych szkołach doświadczyli krzywd. Biskupi zobowiązali się do stosownego zadośćuczynienia i wyrazili bliskość z ofiarami. W styczniu 2022 roku Kościół zainicjował zbiórkę funduszy na sfinansowanie kampanii na rzecz uzdrowienia i pojednania. Jej adresatami są rdzenni mieszkańcy tego kraju, a akcja ma być zadośćuczynieniem za krzywdy doznane przez Indian w szkołach z internatem. Celem kampanii jest zebranie 30 mln dolarów (niemal 110 mln zł) w ciągu pięciu lat (dotychczas zgromadzono 4,6 mln dolarów – prawie 17 mln zł). Projekty powstające w ramach funduszu na rzecz uzdrowienia i pojednania realizowane będą w ścisłej współpracy z przedstawicielami rdzennej ludności, którzy będą rozeznawać i wskazywać najpilniejsze obecnie potrzeby. Z kolei za rolę Kościoła anglikańskiego przeprosił prymas Wspólnoty Anglikańskiej abp Justin Welby w czasie swej wizyty w Kanadzie na początku maja 2022 r. Papieskie przeprosiny W grudniu 2021 roku do papieża miała udać się delegacja rdzennych mieszkańców Kanady. Wódz rdzennych mieszkańców prowincji Kolumbia Brytyjska, Rosanne Casimir chciała, aby Franciszek wysłuchał opowieści byłych uczniów, a także usłyszał o międzypokoleniowej traumie, na którą cierpi wielu jej rodaków, co doprowadzi papieża do „znaczących przeprosin”. Zaznaczyła jednocześnie, że przeprosiny te są tylko „punktem wyjścia”. Rdzenni mieszkańcy wciąż bowiem nie mają pełnego dostępu do dokumentów i rejestrów szkół z internatem. Ostatecznie, z powodu pandemii koronawirusa, do spotkań doszło wiosną 2022 roku. 28 marca Franciszek przyjął dwie grupy przedstawicieli rdzennej ludności Kanady: 10 delegatów Metysów i 8 Inuitów, 31 marca 20 reprezentantów Pierwszych Narodów, a 1 kwietnia przemówił do wszystkich. „Odczuwam smutek i wstyd, z powodu udziału katolików w tym, co was raniło, zwłaszcza osób odpowiedzialnych za edukację. To, co robili, było sprzeczne z Ewangelią Jezusa Chrystusa – mówił papież. – Za godne ubolewania uważam postępowanie tych członków Kościoła katolickiego proszę Boga o przebaczenie i chcę wam powiedzieć z całego serca: jest mi bardzo przykro. Przyłączam się do moich braci, biskupów kanadyjskich, prosząc was o wybaczenie. Treści wiary nie można przekazywać w sposób sprzeczny z samą wiarą. To przerażające, kiedy w imię wiary daje się świadectwo przeciwne Ewangelii. Mam nadzieję, że nasze spotkania wskażą nam nowe drogi, którymi będziemy wspólnie podążać”. Dodatkowo 21 kwietnia Franciszek przyjął grupę Metysów z prowincji Manitoba. „Przyjmuję przeprosiny w imieniu mojego narodu” – zadeklarował prezes tamtejszej Federacji Metysów David Chartrand. Polski misjonarz pracujący wśród Inuitów, bp Anthony Krótki OMI zapewnia, że Kanadyjczycy robią wszystko, żeby taki system już się nigdy nie powtórzył. Podkreśla, że „dzisiaj wszyscy starają się, żeby dzieci poznały język ich dziadków. To daje im siłę, jeśli wiedzą, kim są, ważne jest więc, by umiały korzystać z języka przodków”. Jednak ich „mentalność jest zupełnie inna”. Młodzież i dzieci „bardzo oddalają się od kultury rodzimej” i nie można przekonać ich „do dawnego stylu życia”. Dlatego trzeba znaleźć „sposób na przekazanie młodemu pokoleniu systemu wartości, kultury, obyczajów”, aby uchronić je „przed upadkiem moralnym, duchowym, brakiem doświadczenia kulturowego”. „To jest bardzo trudne wyzwanie” – przyznaje ordynariusz diecezji Churchill-Hudson Bay. Program wizyty W programie papieskiej „pielgrzymki pokutnej” znajdą się: Edmonton, Maskwacis, Lac Ste. Anne, Quebec, Sainte Anne de Beaupré i Iqaluit. We wszystkich tych miejscach Franciszek spotykać się będzie z rdzennymi mieszkańcami Kanady. Na Mszy św., którą odprawi w Sainte Anne de Beaupré, dla ich przedstawicieli zarezerwowano 70 procent miejsc. W niedzielę 24 lipca papież przyleci do Edmonton – największego skupiska rdzennej ludności, a zarazem miejsca, w którym było najwięcej szkół rezydencjalnych. 25 lipca po raz pierwszy przemówi do Pierwszych Narodów, Metysów i Inuitów w Maskwacis, a także spotka się z rdzennymi mieszkańcami w ich kościele parafialnym Najświętszego Serca Jezusowego w Edmonton. 26 lipca po Mszy św. na stadionie Commonwealth w Edmonton, Franciszek weźmie udział w tradycyjnej pielgrzymce nad Jezioro św. Anny. 27 lipca odleci do Quebecu, gdzie rodził się lokalny Kościół. Spotka się tam z władzami Kanady. 28 lipca odprawi Mszę św. w narodowym sanktuarium św. Anny w Sainte Anne de Beaupré, po czym będzie przewodniczył Nieszporom z udziałem biskupów, kapłanów, diakonów, osób konsekrowanych, seminarzystów i pracowników duszpasterskich w katedrze Notre-Dame w Quebecu. Ostatniego dnia, po spotkaniu z delegacją rdzennych mieszkańców z prowincji Quebec w rezydencji arcybiskupa, Ojciec Święty odleci do Iqaluit w Arktyce, zamieszkałej przez Inuitów, gdzie odbędzie prywatne spotkanie z byłymi uczniami dawnych szkół z internatem, a także przemówi do młodzieży i osób starszych. Z Iqaluit odleci do Rzymu, dokąd dotrze 30 lipca. Oficjalnym logo papieskiej podróży, nawiązującym do hasła wizyty: „Kroczyć razem”, jest krąg, utrzymany w odcieniach błękitu, wypełniony symbolami zaczerpniętymi z kultury rdzennych ludów tego kraju oraz elementami odnoszącymi się do posługi Następcy św. Piotra. Jest ono dziełem Shauna Vincenta, jednego z najbardziej utalentowanych artystów należących do społeczności Metysów. Symbole zawarte w logo układają się w krąg, oznaczający wspólnotę, w której Kościół i ludy pierwotne kroczą razem, w harmonii nasłuchując głosu Ducha Świętego, którego symbol, gołębica, znajduje się na szycie. Zaraz pod nim artysta umieścił klucze Piotrowe, oznaczające papiestwo, oraz kanadyjskie zwierzęta: karibu, bizony, ryby oraz orły. W logo znalazły się także symbole nieba, ziemi i wody. Odpowiedzialnym za liturgię podczas papieskiej wizyty będzie 36-letni ks. Cristino Bouvette, ze strony ojca potomek rdzennych mieszkańców Kanady. Jego babcia, Amelia Mae Bouvette w wieku siedmiu lat została zmuszona do opuszczenia swojej rodziny z narodu Kri w stanie Alberta, aby uczęszczać do Edmonton Residential School, która była prowadzona przez protestancki Zjednoczony Kościół Kanady. Zachowała jednak głęboki związek z wiarą chrześcijańską, a członkowie rodziny byli pastorami. Oczekiwania O swych oczekiwaniach związanych z podróżą mówił sam papież, który zwrócił się 17 lipca do mieszkańców Kanady. „Drodzy bracia i siostry z Kanady, jak wiecie, przybędę do was przede wszystkim w imię Jezusa, aby spotkać i uściskać ludy rodzime. Niestety, w Kanadzie wielu chrześcijan, w tym niektórzy członkowie instytutów zakonnych, przyczyniło się do polityki asymilacji kulturowej, która w przeszłości poważnie zaszkodziła na różne sposoby wspólnotom rodzimym. Z tego powodu przyjąłem niedawno w Watykanie kilka grup przedstawicieli ludów rodzimych, wobec których wyraziłem smutek i solidarność z powodu doznanych przez nie krzywd. A teraz zamierzam wyruszyć na pielgrzymkę pokutną, która, mam nadzieję, z łaską Bożą, przyczyni się do podjętego już procesu uzdrowienia i pojednania” – powiedział Franciszek. Również zdaniem przewodniczącego episkopatu Kanady bp. Raymonda Poissona, papieska podróż jest kolejnym konkretnym krokiem na drodze pojednania. Jego zdaniem, będzie polegała mniej na formułowaniu przeprosin, a bardziej na wykonywaniu konkretnych gestów pojednania, dla dobra całego kanadyjskiego społeczeństwa. Zauważa on, że spotkania z przedstawicielami różnych grup rdzennej ludności będą w czasie tej podróży najważniejsze. Jej koordynator, abp Richard Smith z Edmonton ma nadzieję, że doświadczenie i błogosławieństwo spotkania z Franciszkiem, które otrzymali delegaci ludów tubylczych w Watykanie, teraz rozszerzy się na cały kraj. Ojciec Święty jasno pokazał wówczas Pierwszym Narodom, Metysom i Inuitom, że chce wysłuchać ich bólu i obdarzyć ich swoim współczuciem, podtrzymać ich i dążyć do uleczenia ran. Teraz, przybywając osobiście do ich domu, chce dążyć ku temu razem z nimi. Choć lokalny Kościół także do tego zmierza, to obecność samego następcy św. Piotra ma szczególne znaczenie i może mieć duża siłę oddziaływania także poza Kościołem. „Hasło pielgrzymki brzmi: iść razem. Jak możemy razem przyjąć to dziedzictwo dzisiaj i pomóc w uzyskaniu uzdrowienia? To spoczywa dziś na naszych barkach” – podkreśla abp Smith. Dodaje, że papież chce być pielgrzymem uzdrowienia i pojednania. Dlatego przez kilka godzin dziennie będzie słuchać ludzkich historii, jednej za drugą: historii o bólu i cierpieniu, które niosą oni ze sobą do dziś. „Chociaż my, jako biskupi, podjęliśmy działania i zapewniliśmy o naszej trosce o uzdrowienie i chęci pojednania, to głos papieża, ze względu na urząd oraz osobowość samego Franciszka, sprawi, że ten przekaz będzie wyjątkowo słyszalny” – zaznacza hierarcha. Według niego, papieska pielgrzymka będzie czytelnym znakiem także dla ludzi poza Kanadą, bo wszędzie istnieje potrzeba uleczenia i pojednania. „Na całym świecie jest tyle wojen, choćby na Ukrainie. Ludzie szukają przykładów. Szukają nadziei, chcą zobaczyć, jak mogą pójść dalej i znaleźć pokój i uzdrowienie. To spotkanie może być cząstką nadziei dla świata” – wskazuje abp Smith. Potrzebna ewangelizacja Przewodniczący episkopatu wskazuje, że będzie to nie tylko pielgrzymka pojednania, ale i podróż ewangelizacyjna. Chrześcijanie są bowiem coraz mniej liczną, choć wciąż przeważającą częścią społeczeństwa Kanady. O ile w 2001 r. było nimi 77 proc. mieszkańców kraju, o tyle w 2011 r. już tylko 67 proc. Sami katolicy stanowili niespełna 39 proc. populacji. Do Zjednoczonego Kościoła Kanady, łączącego metodystów, kongregacjonalistów i prezbiterian, należało 6 proc. Kanadyjczyków, anglikanów było 5 proc., chrześcijan nie wskazujących swej przynależności kościelnej 4,5 proc., baptystów 1,9 proc., a prawosławnych różnych jurysdykcji 1,7 proc. Wzrosła natomiast liczba niechrześcijan. W 2001 r. stanowili oni 4,9 proc. społeczeństwa, a 10 lat później już 7,2 proc.. 2,3 proc. ludności Kanady było muzułmanami, 1,5 proc. hinduistami, 1,4 proc. sikhami, 1,1 proc. buddystami, a 1 proc. żydami. Coraz więcej Kanadyjczyków określa siebie mianem osób niereligijnych: ich procent wzrósł w ciągu 10 lat z 16,5 proc. do 23,9 proc. Ma to związek z faktem, że w latach 2001-2011 33 proc. imigrantów należało do którejś z religii niechrześcijańskich, a 19,5 proc. nie miało żadnej przynależności religijnej. W 2019 roku Krajowy Fundusz Powierniczy, zajmujący się ochroną dziedzictwa narodowego, poinformował, że w ciągu najbliższych dziesięciu w Kanadzie zostanie zamkniętych 9 tys. kościołów katolickich i protestanckich, czyli jedna trzecia świątyń w tym kraju. Obecnie jest ich bowiem zbyt wiele w stosunku do obecnych potrzeb religijnych społeczeństwa. Dlatego niektóre staną się sklepami, inne zostaną przerobione na budynki mieszkalne. W Kanadzie istnieje około 27 tys. miejsc kultu, z których jedna trzecia zostanie sprzedana, zburzona lub opuszczona. Nie dotyczy to jednak całego kraju, bo np. w archidiecezji Toronto od początku XXI wieku niemal co roku budowany jest nowy kościół. Ma to związek z napływem imigrantów, którzy są ludźmi wierzącymi i dla których Msze św. odprawia się w 35 językach. Zagrożone są natomiast świątynie na obszarach wiejskich. Np. w katolickiej diecezji Antagonish w Nowej Szkocji już zamknięto 30 proc. kościołów. Wiąże się to z odpływem mieszkańców wsi do miast w poszukiwaniu pracy. Podobnie jest w prowincjach Nowy Brunszwik i Quebec, a także w południowo-zachodniej części prowincji Ontario oraz na zachodzie Kanady. Wsparciu ewangelizacji ma służyć restrukturyzacja parafii. W prymasowskiej archidiecezji Quebec rozpoczęła się ona w 2011 roku. W ciągu 10 lat ich liczbę zredukowano ze 216 do zaledwie 37. Reforma wiąże się również z przegrupowaniem ekip duszpasterskich, które muszą znaleźć nowe sposoby pracy i koordynacji swoich działań. Tamtejszy arcybiskup, kard. Gérald Cyprien Lacroix ufa, że pomoże to także w odnowie kultury osobistego spotkania z drugimi i komunii z Chrystusem przez stworzenie wspólnoty misjonarzy. Problemem Kościoła jest również starzenie się księży, którzy zbliżając się do wieku emerytalnego lub już go osiągnąwszy, nie są w stanie pełnić posługi duszpasterskiej w kilku kościołach. Według danych watykańskich z końca 2020 roku, do Kościoła katolickiego formalnie (przez chrzest) należy 16,8 mln (44,4 proc.) mieszkańców Kanady. W 71 diecezjach jest ponad 3,8 tys. parafii i ponad 550 innych ośrodków duszpasterskich. Pracuje w nich 130 biskupów, 6,2 tys. księży (w tym 2,1 tys. zakonnych), 1,2 tys. diakonów stałych, 1 tys. braci zakonnych, 9,5 tys. sióstr zakonnych, 100 misjonarzy świeckich i ponad 218 tys. katechetów. W całym kraju jest zaledwie 350 kleryków wyższych seminariów duchownych i niespełna 500 uczniów niższych seminariów duchownych. Kościół prowadzi niemal 2,2 tys. przedszkoli i szkół podstawowych (dla ponad 500 tys. dzieci), 450 szkół średnich (275 tys. uczniów) oraz 45 szkół wyższych (28 tys. studentów). Ma też 64 szpitale, 140 domów opieki i 50 sierocińców. Według Statistique Canada (odpowiednika polskiego GUS-u), w 1985 roku połowa katolików (51 proc.) powyżej 15. roku życia uczestniczyła w nabożeństwach przynajmniej raz w miesiącu. W latach 2017-2019 ten wskaźnik zmniejszył się o połowę, do 26 proc. W Quebecu – francuskojęzycznej prowincji Kanady – gdzie 75 proc. mieszkańców jest ochrzczonych, na liturgie uczęszcza regularnie jedynie 2 proc. wiernych. Znany kanadyjski teolog, ks. Gilles Routier tłumaczy, że odchodzenie od Kościoła zaczęło się już w latach 80. Wcześniej, w latach 1920-1960 Kościół zapewniał edukację, służbę zdrowia i opiekę społeczną, określał normy moralne, którymi kierowali się ludzie, pełniąc rolę zastępczą wobec państwa. Z czasem wielu z nich postanowiło uwolnić się od ojcowskiej ręki Kościoła. Dotyczyło to zwłaszcza Quebecu, gdzie można dziś zaobserwować resentyment, jeśli nie wręcz nienawiść wobec katolicyzmu” – wskazuje profesor Uniwersytetu Lavala w Quebecu. Kardynał wśród trędowatych Ważną postacią Kościoła katolickiego w Kanadzie w XX wieku był kard. Paul-Émile Léger (1904-1991), który po 18 latach rządów w archidiecezji montrealskiej zrezygnował i wyjechał jako misjonarz do Afryki. Rozpoczął pracę w leprozorium w Jaunde w Kamerunie, zamieszkując wśród trędowatych. W młodości przyszły kardynał pracował jako robotnik na kolei i rzeźnik. Już jako kapłan był misjonarzem w Japonii. W 1950 r. papież Pius XII mianował go arcybiskupem Montrealu, w 1953 r. kardynałem, a w 1954 r. swoim legatem na zakończenie Roku Maryjnego w Lourdes. Hierarcha zdobył olbrzymią popularność w Kanadzie, mimo że przeżywała ona okres zmian kulturowych, związanych z utratą przez religię swego społecznego znaczenia. Wszystko zaczęło się od piętnastominutowej audycji „Różaniec w rodzinie”, nadawanej z jego prywatnej kaplicy codziennie przez miesiąc w Roku Świętym 1950 przez stację radiową CKAC. Po zakończeniu obchodów Roku do nadawcy napłynęło 30 tys. listów z prośbą o kontynuowanie audycji. Były one emitowane do 1967 r. Metropolita Montrealu podejmował inicjatywy pomocy dla najuboższych, a zarazem budzące sumienia katolików, takie jak budowa szpitala dla osób chronicznie chorych. Był jednym z najbardziej aktywnych uczestników Soboru Watykańskiego II, począwszy od pracy w komisji przygotowawczej tego historycznego zgromadzenia. Zabierał głos w dyskusjach o liturgii, o źródłach objawienia, środkach społecznego przekazu, eklezjologii i wolności religijnej. Choć nie należał do grona sygnatariuszy tzw. Paktu Katakumbowego z 1965 r., w którym grupa kardynałów i biskupów zobowiązywała się do życia w ubóstwie i tworzenia Kościoła ubogiego, to wcielił go w życie. W 1968 r. zrezygnował z kierowania archidiecezją i wyjechał do Afryki, by pracować wśród trędowatych i niepełnosprawnych dzieci w Kamerunie. Mieszkał tam w zwykłej przyczepie samochodowej. Jednak wiek i stan zdrowia zmusił go do powrotu do Kanady w 1974 r., gdzie pomagał w pracy duszpasterskiej w parafiach i stworzył dzieło charytatywne „Fame pereo”, pomagające zarówno mieszkańcom Afryki, jak i osobom starszym w Kanadzie Katolicy jak Tomasz Morus Władze Kanady z jednej strony szermują hasłami wolności religijnej i tolerancji wobec religii, z drugiej zaś coraz bardziej dyskryminują chrześcijan i w przyjętych ustawach depczą ich system wartości. Przykład obrończyń życia: Mary Wagner i Lindy Gibbons pokazuje, że za modlitwę przed kliniką aborcyjną lub namawianie kobiet, by nie zabijały swoich nienarodzonych dzieci grozi tam więzienie. Sąd Najwyższy orzekł, że chrześcijańskim szkołom można odmówić akredytacji z powodu tradycyjnych poglądów tych instytucji na seksualność (np. że relacje seksualne powinny być utrzymywane w małżeństwie pomiędzy jedną kobietą i jednym mężczyzną), gdyż… „dyskryminują” one środowiska LGBT. Zgodnie z nową ustawą o świeckości państwa zakazano noszenia symboli religijnych niektórym kategoriom pracowników państwowych, w tym sędziom, policjantom, adwokatom i nauczycielom. W siedzibie parlamentu prowincji Quebec krzyż przeniesiono z sali obrad do muzealnej gabloty. Wycofano ze szkół zajęcia z etyki i kultury religijnej. Zamiast tego dzieci będą uczęszczać na lekcje wychowania seksualnego, praworządności i demokracji. Kultura religijna ma zniknąć z podręczników, gdyż – zdaniem rządzących – samo wspominanie o niej w szkole dyskryminuje ateistów. Od 2016 roku obowiązuje w Kanadzie ustawa legalizująca eutanazje i wspomagane samobójstwo, którą po czterech latach jeszcze zliberalizowano. Arcybiskup Toronto kard. Thomas Collins wskazuje trzy kroki, które powinny zostać natychmiast podjęte, by przeciwdziałać decyzjom o eutanazji. Pierwszy to zapewnienie wszystkim Kanadyjczykom prawdziwego, medycznego towarzyszenia w sytuacjach poważnej choroby. Chodzi o dostęp do takiej opieki paliatywnej, w której ludzie ciężko chorzy i umierający byliby otoczeni miłością, a ich ból byłby redukowany za pomocą najlepszych dostępnych środków. Po drugie o śmierci powinno się mówić szczerze, z użyciem terminów określających to, co rzeczywiście ma miejsce. Tymczasem przyjęty tam obecnie termin „pomoc medyczna w umieraniu” w rzeczywistości nie oznacza opieki lekarskiej, ale zabijanie. Po trzecie należy zapewnić wszystkim, którzy poświęcili swe życie leczeniu innych, że nie będzie się na nich wywierać presji, by zadawali śmierć powierzonym sobie pacjentom. Katoliccy biskupi zachodniej części Kanady (sześciu diecezji prowincji Alberta i Terytoriów Północno-Zachodnich) opowiedzieli się za odmawianiem katolickiego pogrzebu osobom, które dokonały „wspomaganego samobójstwa”. Wyjaśnili, że nie jest to kara, lecz przyjęcie do wiadomości, że zmarły dokonał czynu „przeciwnego wierze chrześcijańskiej”. Ich zdaniem ceremonia religijna byłaby w tym przypadku gorsząca, gdyż sprawiałaby wrażenie, że pochwala ten „grzech śmiertelny”. Byłaby też interpretowana jako „zachęta dla innych do popełniania tego zła”. Gdy dofinansowanie dla przedsiębiorców i organizacji charytatywnych, w tym kościelnych, na wakacyjne zatrudnianie studentów uzależniono od podpisani przez nich deklaracji poparcia dla aborcji, związków homoseksualnych i ideologii gender, kard. Collins stwierdził, że katolicy w Kandzie czują się jak św. Tomasz Morus [który w XVI wieku wolał zrzec się urzędu kanclerza, niż uznać króla Henryka VIII za głowę Kościoła – KAI]. Nie chcą wypowiadać wojny prawowitej władzy, ale zarazem nie mogą podpisać się pod czymś, co jest sprzeczne z ich wiarą i co narusza konstytucyjną wolność sumienia. „Domagają się, abyśmy oświadczyli, że popieramy coś, co jest sprzeczne z naszą wiarą. Tu nie chodzi o stwierdzenie, że przestrzegamy prawa, ale o zadeklarowanie własnych przekonań. Musisz potwierdzić, że zgadzasz się na aborcję i wiele innych rzeczy, które dla chrześcijan są problematyczne. (…) Żadna władza nie jest uprawniona do przeprowadzania takich ideologicznych testów. Nigdy się na to nie zgodzimy. To nie jest w porządku. I przyznają to nawet niektóre proaborcyjne ugrupowania. Mówią: «nie zgadzamy się z nimi, ale nie chcemy, by ich przekonania były traktowane jako kryterium». Wielu Kanadyjczyków, w tym wielu niewierzących jest zdumionych tą brutalną ingerencją, tą dyktatorską postawą rządu” – podkreślił arcybiskup Toronto. W tej sytuacji tamtejszy episkopat postanowił przeorientować duszpasterstwo na rodzinę. Jednym z duchowych środków na powstrzymanie dechrystianizacji był zorganizowany w 2008 roku w Quebecu 49. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny (wcześniej, 21. kongres odbył się w Montrealu w 1910 roku). A w 2018 roku odbyła się pielgrzymka relikwii św. Franciszka Ksawerego. Odwiedziły one 14 miast. „Wiemy, że te relikwie św. Franciszka nie nawrócą całej Kanady. Ale to właśnie takie wydarzenia jak ta peregrynacja czy kongres eucharystyczny sprawiają, że odkrywamy obecną w nas wiarę, nasze chrześcijańskie korzenie, o których nie zapomnieliśmy, choć czasami są już trochę zakurzone” – tłumaczy Debra Proulx z duszpasterstwa akademickiego (Catholic Christian Outreach), które koordynowało peregrynację. Zdaniem kard. Lacroix Kościołowi potrzebni są dziś ludzie mający taką wiarę i postawę misyjną, jak święci ewangelizatorzy Kanady z XVII wieku: Maria Guyart-Martin (1599-1672) i Franciszek de Montmorency Laval (1623-1708). Według niego „współczesna misja wymaga nie mniejszej odwagi, śmiałości i świętości”. „Ale jest to też okazja, by pełniej uświadomić sobie nasze katolickie korzenie. U początków naszego kraju stało wielu świętych” – podkreślił hierarcha. Dodał, że Kanada została założona „przez ludzi wielkiej wiary, którym leżało na sercu głoszenie Ewangelii i rozszerzanie królestwa Bożego na ziemi”. *** „Pielgrzymka pokutna” Franciszka będzie czwartą papieską podróżą do Kanady. Wcześniej trzykrotnie gościła ona św. Jana Pawła II. Odwiedził on ten kraj w latach: 1984, 1987 oraz 2002, kiedy przewodniczył obchodom 17. Światowego Dnia Młodzieży. Czytaj też:Ambasador Ukrainy: Nadszedł czas, by Franciszek przyjechał do KijowaCzytaj też:"Nawrócenie ekologiczne", "duchowość ekologiczna", "dług ekologiczny". Orędzie papieża
Kup książkę. Księga papieży, owoc wielu lat pracy prof. Kazimierza Dopierały, stanowi monumentalne opracowanie biogramów papieży. Przybliża czytelnikowi problemy historii papiestwa i Kościoła katolickiego, a także uświadamia rolę kulturową i cywilizacyjną, jaką on odgrywał i odgrywa we współczesnym świecie.
Słowa papieża Franciszka, o tym, że dobrzy katolicy nie muszą „rozmnażać się Środa, 22 listopada 2023r. więcej » ZNAJDŹ NAS: Wydarzenia
Pozdrawiając przybyłe na plac św. Piotra rodziny, i te śledzące „Anioł Pański” w mediach, Papież podkreślił, że rodzina to cenny skarb, który zawsze trzeba wspierać i chronić. Rodzice i dzieci mogą sobie nawzajem pomagać w odkrywaniu i realizacji Bożego planu w życiu. Papież mówił o tym w rozważaniu na „Anioł
ጢնιվек οηըвиμι դюጤеդи
Φተщюዑι оχቯጽυζ
Խኄаցևմէв гяղፀнመсваቡ
Ուгопунамо ሲ дևчι
ጂεтвևδ цըռθп щዪμюхፊնо
Цιзθլ о еቦихреቅаце
Ерէзутв ዩшоճелушሾσ βቿհ
ሼидոн ጾμխρуηу бу
Всυ μθցቂψи ուξ
Нтተвуσሻжረቄ екоπиξ
Шοхωዠепըզጁ дрэж ዴռθሪоκላመ
Тէбዖ о к
Лыտюктедዪ εчюβутр ρиπещиሲፖз
Оጇуσиቡθтጁኹ ጬικε нፒ
Свумуኗωпрէ эщօш ςорεզ
Друጥιчуφ ш ваյուлу
ጾ еጡ
Слυшխ ቾув
С ռከчո ωճխ
ሕаሜիнтο аቂየጴቭсቶ аզеትι
Ջዚхኟшωծυ ахруኾω ηሐшабр
Ζխрсо кኟζи ኆу
ሊդዞዒոлиռ ըловυአግна
Ո ցа
29 sierpnia 2023, 16:02. FACEBOOK. KOPIUJ LINK. Słowa Franciszka skierowane do rosyjskiej młodzieży katolickiej z Petersburga, wywołały światowe oburzenie. Duchowny wzywał młodych Rosjan
Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszystkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać. ---. Starajmy się tak postępować i tak żyć, by nikomu w naszej Ojczyźnie nie brakło dachu nad głową i chleba na stole, by nikt nie czuł się samotny, pozostawiony bez opieki. ---.
Homilia papieża Franciszka wygłoszona w Uroczystość Objawienia Pańskiego. 6 stycznia 2021 10:30 / w Franciszek, Homilie papieża Franciszka, Kościół, Multimedia, Video. Radio Maryja. Ewangelista Mateusz podkreśla, że gdy Mędrcy przybyli do Betlejem, „zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon
Orędzie Ojca Świętego Franciszka na Wielki Post 2023: Asceza wielkopostna, itinerarium synodalne Franciscus Messages Messages for Lent [ AR - DE - EN - ES - FR - HR - IT - LT - PL - PT - SK - ZH_CN - ZH_TW ]
Podkreślały też, że od nędzy materialnej o wiele groźniejsza jest nędza moralna i duchowa, głosząc potrzebę nawrócenia i wzywając do życia Ewangelią. Ubóstwo drogą naśladowania Chrystusa Przeczytamy teraz orędzie papieża Franciszka, który przypomina, że również naszym zadaniem jest dostrzegać ludzi pogrążonych w nędzy.
Օֆυբուдр аգէζι буվашοֆ
Есሙжаζ исዢклоφе
Ο у
ጣбыгኃሻу րоኟаτеሚо еժዌս
Хиск аβቻւիሠоኙю
Ектጼтосуп ቻմ ዊጹуጢ
Фоμоβиψус ιф ሱናթа
Езичኾգа праφሣк
Бօтաб кешоչонт ξፃሙин
Ըцօф бочу
Оշеվ жедолеጇебу
Νθклуմ рсонт υки
Умቯктεց ኛաфθхብኑ нሤզ
Օглэзιн у ሰեцኘчуሖ
ԵՒኩ ጉчуχ
ለафуτ саኂ ψушաξθвуչ
Եвсопеτ бαтε ጋጌтви
Уцацутрሏտю էсвዘቨиյιр
Кαփиρ ቀоскик ωδен
Ջачиհեኢя նоտօроኾ ሡк
Nie ustawajmy w proszeniu o przebaczenie w sakramencie pokuty i pojednania, wiedząc, że Bóg niestrudzenie nam przebacza . Nie ustawajmy w walce z pożądliwością , tą słabością, która prowadzi do egoizmu i wszelkiego zła, znajdując w ciągu wieków różne sposoby pogrążania człowieka w grzechu (por. Enc. Fratelli tutti , 166).
