Ona obwołana została boginią seksu, on królem parkietu. Połączył ich "Taniec z gwiazdami". Każdej niedzieli rozpalają zmysły milionów. Objęci wirują w takt muzyki. Czy to możliwe, że pozostają sobie obojętni? Czy ktoś o nazwisku Kochanek może pozostać nieczuły na wdzięki tak atrakcyjnej kobiety? Gdzie w tym miejsce na małżeństwo i rodzinę? Dla nas troje bohaterów telewizyjnego tanecznego supershow zdecydowało się opowiedzieć o miłości, pożądaniu i upokorzeniu zdradą. GALA: Kiedy ślub? TADEUSZ GŁAŻEWSKI: Dziś miał być. O siedemnastej. GALA: I co się stało? JOANNA LISZOWSKA: Przesunęliśmy na przyszły rok. Doszliśmy do wniosku, że jest to wydarzenie, z którego trzeba się cieszyć, a nie załatwiać w biegu z wywieszonym językiem. TADEUSZ: Podjęliśmy tę decyzję kilka dni wcześniej, nim Joasia dowiedziała się, że będzie występowała w "Tańcu z gwiazdami". JOANNA: Ale i tak zaczęło się pisanie, że odsuwam małżeństwo, bo chcę przeżyć ostatnią przygodę miłosną. Umówmy się, że gdyby którakolwiek z nas chciała taką przygodę przeżyć, nie musiałaby iść do programu. GALA: Jak pan zareagował na wieść, że narzeczona będzie tańczyć dla milionów? TADEUSZ: Na początku nie chciałem się zgodzić. Nie podoba mi się otoczka wokół tego programu, to, co piszą gazety. Zamiast skupiać się na umiejętnościach tanecznych, piszą jakieś bzdury o romansach. Ale wiem, że taniec jest marzeniem Asi od dziecka. Nie chciałem przeszkadzać w realizacji tego marzenia. Jednak postawiłem pewne warunki. Nie ukrywam, że właśnie Robert wydawał mi się najodpowiedniejszym partnerem dla Joasi. Mimo że wcześniej widziałem go tylko raz, mam jakieś wewnętrzne zaufanie do jego osoby. GALA: Narzeczony wybrał pani Kochanka?! JOANNA: Rozumiem jego wybór, Robert jest zawodowcem, interesuje go taniec, a nie jakieś dziwne sytuacje poza parkietem. Producenci programu pytali, który z tancerzy mi się podoba, między innymi wymieniłam Roberta. Ucieszyłam się, gdy wybrano nas do pary. Choć ma opinię kata. GALA: Jest pan katem? ROBERT KOCHANEK: Nie wiem, skąd takie zdanie. Ja po prostu dążę do celu. Jak się bawimy, to bawimy. Ale kiedy jest praca, pracujemy. Ja też się uczę, nie jestem tyranem, chętnie słucham, co inni mają mi do powiedzenia. Z drugiej strony nie lubię, jak mi się przerywa. GALA: Jest tyranem? JOANNA: Zakazuje mi mówić. Gdy się pomylę na próbach, mam dużo do powiedzenia, dlaczego mi nie wychodzi. On ucina: "Nie jojcz, tylko próbuj, aż ci wyjdzie". GALA: Doprowadza panią do płaczu? JOANNA: Ja sama siebie doprowadzam. To łzy złości i irytacji na samą siebie, że coś mi nie wychodzi. Najgorsze, gdy coś umiałam i nagle nie idzie. Wtedy wściekam się, bo wiem, że jest to w moim zasięgu. GALA: Joasia jest pojętną uczennicą? ROBERT: Tak, jestem zadowolony. Ważne jest też porozumienie, nadajemy na podobnych falach, rozumiemy się w żartach i w czasie pracy. Ktoś mi powiedział: "Człowieku, przez pierwsze dwie edycje wyglądałeś jak smutas. A teraz zacząłeś się uśmiechać, zacząłeś normalnie rozmawiać". GALA: To wpływ partnerki z parkietu? ROBERT: Na pewno. Ja też chcę się uczyć. GALA: Pan? Przecież jest pan mistrzem. ROBERT: Umówmy się, że jestem dobry. Ale sam uczę się przekazywania swojej wiedzy i umiejętności. Gdy pracuję z tancerzami, wszystko jest proste, zrozumiałe. W "Tańcu..." prowadzę osoby, które nic nie potrafią, zaczynamy od podstaw. A ja chciałbym, żeby partnerki chwytały moje uwagi od razu. Gdy nam nie wychodzi, denerwuję się. Więc uczę się cierpliwości. GALA: Jak pan reaguje, kiedy widzi narzeczoną w ramionach Kochanka? TADEUSZ: Szczęśliwy się nie czuję. Rozmawialiśmy o tym z Joasią, po pierwszym tańcu pytała mnie, dlaczego jestem taki nabuzowany. Zapytałem ją: "A gdybym to ja trzymał w ramionach półnagą kobietę i łapał ją za nogę, za biodro, za udo - jak byś się czuła?". Przyznała, że też nie najlepiej. Zaciskam zęby, powoli się przyzwyczajam. W miarę, jak poznaję Roberta, moje zaufanie wzrasta. Widzę jego profesjonalizm. Ale jestem mężczyzną, więc się męczę. Na szczęście myślałem, że będzie gorzej. ROBERT: Jeżeli jest para kochających się ludzi, powinno być zaufanie. I to jest odpowiedź na wątpliwości. TADEUSZ: Joasia jest aktorką. Gdy ją poznałem, dobrze o tym wiedziałem. Wiedziałem, że gra w różnych scenach. W spektaklu w Buffo naga wychodzi z basenu. W musicalu "Chicago" biega w bieliźnie, siada aktorom na kolanach. Zrozumiałem i jestem z tym pogodzony. JOANNA: Specjalnie trzy dni po poznaniu Tadeusza zaprosiłam go na "Chicago", żeby zobaczył, co go czeka. Wzięłam udział w sesji dla "Playboya", bo miałam taki moment, że jako kobieta tego potrzebowałam. Chciałam poczuć, że lubię swoje ciało. Ale gdyby Tedi kategorycznie powiedział "nie", odrzuciłabym propozycję. Nie chciałabym zranić bliskiej osoby. GALA: Nie powiedział pan kategorycznie "nie". TADEUSZ: Postawiłem szereg warunków. Byłem na sesji, obserwowałem. JOANNA: Pewne granice zostały zachowane. Zdjęcia nie były wyzywające ani wulgarne. GALA: Na próby "Tańca..." też pan chodzi, żeby mieć narzeczoną pod kontrolą? TADEUSZ: Szczerze mówiąc, nie mam czasu. Ale wiem, że nie upilnuje się nikogo za żadne skarby, trzeba by się kajdankami przykuć do tej osoby. Nie chodzi o to, że mam Joasię sprawdzać, tylko o to, że mam jej ufać. Z pełnym przekonaniem mówię, że Asia jest pierwszą kobietą w moim życiu, do której mam stuprocentowe zaufanie. Może dlatego jest mi łatwiej. ROBERT: Cieszę się, że odbierasz nasze zachowanie jako przyjacielskie. GALA: Czyli ma pan czyste sumienie? ROBERT: Tak. TADEUSZ: Kiedyś, gdy nie miałem zaufania do partnerek, nie wiem, co bym zrobił, gdybym widział, że ktoś tak niebezpiecznie zbliża się do mojej kobiety. GALA: Pobiłby pan kobietę czy jej kochanka? TADEUSZ: Nie róbmy ze mnie zabijaki. Trzymam w domu broń. Ale strzelam tylko do tarczy. JOANNA: Nasze zaufanie działa w obie strony. Nie mam najmniejszej ochoty poddawać ufności Teda jakiejkolwiek próbie. Poznałam Roberta i uważam go za fajnego człowieka. Cieszę się z tego spotkania. Szkoda takiej znajomości, damsko-męskie podteksty mogłyby ją zepsuć. GALA: Co się podoba pani w Kochanku? JOANNA: Jest bardzo konkretnym człowiekiem. Potrafi być skupiony na pracy. Cenię w nim wierność swojej pasji. GALA: Wiele godzin spędzacie razem, jest fizyczna bliskość, napięcie, emocje. To musi rodzić więź. ROBERT: Nie mieszam pracy z przyjemnością. Kiedyś tak uczyniłem i źle się skończyło. Tam gdzie się pracuje, tam się nie miłuje. GALA: Związek w życiu i na parkiecie nie sprawdził się? ROBERT: Kiedy pracujemy, mamy dla siebie respekt i szacunek. W momencie, gdy pojawia się prywatna sprawa, na pewne rzeczy przymyka się oczy. To powoduje większy stres w czasie występów. Traci się cały sens i chęć pracy, inspirację. Na początku jest miło, przyjemnie, w końcu taniec to też seks. Nie oszukujmy się, to jest przyjemne, dlatego też tańczę. Ale koniec takiego układu bywa opłakany. GALA: Joasia jest w pana typie? JOANNA: Ciekawe pytanie! ROBERT: Na pewno tak. To osoba kontaktowa i bardzo otwarta. Gdyby los zetknął nas w innym czasie i okolicznościach, kto wie? GALA: Poznaliście na swojej skórze uczucie zdrady? JOANNA: Bolesne i upokarzające doświadczenie, najlepiej jak najszybciej zapomnieć. ROBERT: Też to znam. Dziwne uczucie, jakby człowiek dostał szmatą od podłogi w twarz. Jeżeli chcesz wyjść z tego z godnością, możesz powiedzieć tylko "dziękuję" i pójść sobie. GALA: Planujecie małżeństwo, rozmawiacie o zdradzie? JOANNA: Myślę, że zdrada oznacza koniec związku. Jeśli ludzie się zdradzają, to znak, że już dawno coś między nimi pękło. Zdrada to kropka nad i. Tadeusz powiedział mi, że gdybym go zdradziła, zabiłby mnie i tego mężczyznę. TADEUSZ: To był żart rzucony przy okazji oglądania jakiegoś filmu o zdradzie. W naszej ostatniej rozmowie na ten temat powiedziałem, że bym się odwrócił i odszedł. GALA: Nie wybaczyłby pan? TADEUSZ: Jest parę rzeczy w życiu, których bym nie wybaczył. Zdrada do nich należy. GALA: Pani kiedyś przyznała się, że mogłaby żyć ze zdradą. JOANNA: Kiedyś myślałam: zdrada to koniec. Potem życie pokazało mi, że bywa inaczej. TADEUSZ: Prawda jest taka, że nie wiemy, jak się zachowamy w ekstremalnych sytuacjach. GALA: A co jest siłą waszego związku? TADEUSZ: Na pewno zaufanie. JOANNA: I zgodność. Gdy się posprzeczamy, zranimy, pokłócimy, nie potrafimy długo milczeć. Nauczyłam się, że milczenie nie jest dobrym sposobem na mężczyzn. Kiedyś myślałam, że jak się nie odezwę, on zaraz zrozumie, między wersami, o co mi chodzi. To nie działa. Trzeba rozmawiać, mówić otwarcie, co się czuje, czego się pragnie. TADEUSZ: Kłótnia i obraza to strata czasu. Po co się dręczyć. GALA: O co się kłócicie? TADEUSZ: Zabawne, ale przeważnie o drobiazgi. W sprawach fundamentalnych w naszym związku mamy wszystko poukładane. Dążymy do wspólnych celów. Wspólny dom, który już mamy, małżeństwo, dzieci. Jesteśmy oboje wychowani w podobny sposób. Nie dochodzi do zgrzytów o duże, istotne sprawy. Mnie czasem denerwuje, gdy Joasia zostawi bałagan w kuchni, ją, gdy zastawię jej samochód swoim. Takie tam detale. JOANNA: Zgrzyty pojawiają się w momencie, gdy gromadzi się zmęczenie i stres. Przynosimy to do domu, a potem żal i frustrację przelewamy na bliską osobę. GALA: Kto wyciąga rękę na zgodę? TADEUSZ: Joasia nauczyła się już przyznawać do błędów. JOANNA: O, a ty to co? TADEUSZ: Ja też. Ile razy dostałaś rano kwiaty? JOANNA: Ja robię na zgodę dobry obiad, dwa dania, jeszcze deser. Albo proponuję: zamówmy sushi. Przez żołądek do serca. GALA: To kiedy ślub? JOANNA: W jakiś ciepły miesiąc przyszłego roku. Chcemy mieć wszystko dokładnie takie, jak sobie wymarzyliśmy. Pragniemy też, żeby nawet przygotowania do tego wydarzenia były przyjemnością i radością. I chcemy świetnie się bawić. GALA: Zaprosicie Kochanka? TADEUSZ: Zaprosimy wszystkich, których lubimy. Rozmawiał Roman Praszyński Nr 41/2006, od 9 do 15 października